Casual Saturday

Τι Οκτώβρης? Καλοκαιρινές διακοπές!!!!

  Τι πάει να πει ότι τέλειωσε το καλοκαίρι? Το καλοκαίρι τελείωνε στα τέλη του Αυγούστου -επειδή έτσι έπρεπε- για όσα χρόνια η ...δουλειά μας ήταν, να πηγαίνουμε στο σχολείο. Η κλεψύδρα του Οκτώβρη γύρισε τούμπα. Το νησί όμως είναι μία θάλασσα δρόμο, πιο πάνω από την Αφρική. Η δουλειά -τουλάχιστον σαν σερβιτόρος- τελείωσε εδώ και μια βδομάδα. Πλέον υπάρχει χρόνος και για ζήσω. Γι' αυτό δεν δουλεύουμε άλλωστε? Ή όχι?

alobomi

   «alobomi». Είναι μια λέξη που δεν έχει καμία ενοιολογική σημασία. Τη χρησιμοποιούσε ένας φίλος μου, σε μια ηλικία που στο μυαλό μας δεν υπήρχαν οι τόσες εξηγήσεις που υπάρχουν σήμερα. Σε μια ηλικία που κυρίαρχο ρόλο είχε το σηναίσθημα και όχι η λογική. Τα βαθειά παιδικά χρόνια δηλαδή, τότε που ζητάγαμε νερό και δεν ξέραμε ούτε πια γράμματα χρειάζονται να σχηματίσουμε για να το φωνάξουμε.

Όλα τα είχαμε...

   Όλα τα είχαμε αυτή τη περίοδο, η εθνικοσοσιαλιστική κοινωνική έξαρση μας έλειπε. Έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό -πριν τις εκλογές-, από τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης ένα φοβερό αβαντάρισμα της γνωστής, -πλέον- νεοναζιστικής συμμορίας, με σήμα τον μαίανδρο. Αυτοί που κραυγάζουν ότι είναι ενάντια στους δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ, τους βλέπεις με κάθε ευκαιρία, να μοστράρουν τις μουτσούνες τους στα τηλεοπτικά πάνελ και να αδειάζουν με άνεση τον οχετό που κουβαλάει η ψυχή τους και το μυαλό τους. Από την άλλη οι φοβεροί, αντικειμενικοί και δημοκράτες δημοσιογράφοι, τους παραχωρούν βήμα, στο όνομα μιας δημοκρατίας που ανέχεται τα πάντα.

Επιζών μετά τον Αύγουστο!! Λίγο πριν το τέλος...

  Πέρασε καιρός, ναι! Έφτασε όμως η στιγμή. Ανοίγω μία μπύρα και είμαι έτοιμος να γράψω αρθράκι μετά από καιρό. Μέσα στον Αύγουστο ήταν πρακτικά αδύνατο να γράψω κάτι. Παίζει να έγραψα τις περισσότερες εργατοώρες/μήνα στην μέχρι τώρα καριέρα μου. Ελπίζω να μη χρειαστεί να σπάσω αυτό το 'ρεκόρ - μαύρη σελίδα' στη συνέχεια.

Ένας μήνας χωριό... χωρίς ποδήλατο

   Έχω κοντά δέκα μέρες από τότε που γύρισα από το χωρίο μου, πίσω στη ζωή της Αθήνας. Αυτές οι δέκα μέρες είναι αρκετές για να με προσγειώσουν στη πραγματικότητα, που θέλει τις διακοπές και τη χαλαρή ζωή του χωριού να έχουν τελειώσει και το νέο ξεκίνημα στο κλείνον άστυ να είναι προ των πυλών.

Φτου ξελευθερία... Για όλους!

   Φτού ξελευθερία για όλους λοιπόν... Τελείωσε και επίσημα το ανέκδοτο. Στο τέλος έβγαλε το γέλιο του. Ένα γέλιο ανακουφιστικό από τη μία και σαρκαστικό από την άλλη.

Τα καλοκαίρια μας δουλειά... κι άνεργοι τους χειμώνες!!!

  Το καλοκαίρι του 2013 φτάνει στην κορύφωση του. Και χρονικά, μιας και βρισκόμαστε στα μέσα του Ιούλη και επειδή ξεκινάει το λεγόμενο και high season στις τουριστικές περιοχές που αποταμιεύουν το καλοκαίρι για να βγάλουν μετά το χειμώνα. Τα μεγάλα ξενοδοχεία εξακολουθούν να είναι γεμάτα -ας όψεται το all inclusive πακέτο- και σιγά σιγά ξεκινάνε να γεμίζουν και οι μικρότερες ξενοδοχειακές μονάδες. Οι παραλίες πλέον κατακλύζονται από κόσμο και το μέρος είναι πνιγμένο από Ευρωπαίους -και όχι μόνο- με ψηφιακές φωτογραφικές κρεμασμένες στο λαιμό.

5,10,15,20,25...100, Φτού! και βγαίνω...

 

   Λίγες μέρες-ώρες μείνανε από τη τελευταία πράξη του έργου, του ανέκδοτου καλύτερα. Εδώ και κάμποσο καιρό είμαι στη κατάσταση που λέγεται «άδεια απολύσεως».

Όλοι ίσοι ενώπιον του …. Ποδηλάτου!

     

   Εμβόλιμο άρθρο από τη φίλη και αναγνώστρια του blog Sister of Mercy, μέιντ ίν... Γιού Ές Έιιι!