Με αεροπλάνα και βαπόρια...

   

   Με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς. Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό από τα δύο ταξίδια που έκανα μέσα στον Απρίλη.

Reconstruction

  

   Ανακατασκευή. Μου αρέσουν πολύ τα αντικείμενα και οι καταστάσεις που έρχονται από το παρελθόν, είναι λειτουργικές στο παρόν και αν δεν δημιουργηθεί κάποια αιτία, θα υπάρχουν και στο μέλλον.

Το απλό εκκρεμές

  Το ταξίδι για την Κρήτη έχει ξεκινήσει. Το άρθρο θα γραφτεί αρχικά στο χέρι, στο κατάστρωμα του Μπλε Ορίζοντα. Έχω να γράψω κείμενο στο χέρι -μάλλον- από τα χρόνια του λυκείου, με τις περίφημες και αναγκαστικές εκθέσεις. Με γράψιμο λοιπόν θα ξεκινήσει η σεζόν στο νησί. Ή αλλιώς, με γράψιμο θα τελειώσει η σεζόν στην Αθήνα.

Απ' όλες τις ημέρες, η Κυριακή μ' αρέσει!

  Η τιτάνια ομάδα ποδηλασίας που ακολουθώ με αγάπη, σεβασμό και ενθουσιασμό τα τελευταία χρόνια έχει αυξήσει τη δραστηριότητα της. Το νορμάλ πρόγραμμα της ομάδας είναι να γίνεται μια βόλτα κάθε μήνα. Πλέον, κάθε Κυριακή ...βγαίνει κίνηση! Ας όψεται Ο ΑΘΛΟΣ. Το συγκεκριμένο project έχει τέτοιο βαθμό δυσκολίας, που καμία προετοιμασία δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι θα τα καταφέρεις. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν θα προετοιμαστείς όσο το δυνατόν καλύτερα. Έτσι λοιπόν, πριν 2 βδομάδες ήταν η Χαλκίδα, σήμερα ήταν οι Άγιοι Θεόδωροι. Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε Σούνιο αλλά εγώ δεν ακολούθησα.

Το Μπουρδέλο

   Το μπουρδέλο. Σαν έκφραση..."Τα έχω κάνει μπουρδέλο". Σαν προσδιορισμός χώρου... "Θα πάω στο μπουρδέλο". Σαν ψυχοσωματικός προσδιορισμός... "Είμαι μπουρδέλο". Τρεις διαφορετικές πλευρές ένα νόημα.

Ανοιξιάτικη Κυριακή... Ευκαιρία για Βόλτα!

  Τον τελευταίο -πολύ- καιρό, έλειπε από το ρεπερτόριο μου μια μεγάλη βόλτα με το ποδήλατο. Μία βόλτα-δοκιμασία, μια αποστολή που δεν γνωρίζεις αν μπορείς να την εκτελέσεις. Όχι ότι δεν ήθελα να δοκιμάζω τα ψυχικά και σωματικά μου όρια, απλά οι καταστάσεις έφεραν τα πράγματα έτσι που δοκιμαζόμουν κυρίως σε χώρους εργασίας για να βγάζω το ψωμί. Το καλοκαίρι είναι η ιδανική περίοδος για τέτοιες δοκιμασίες. Το τελευταίο καλοκαίρι όμως είχα να φέρω εις πέρας, την αποστολή 5.5 μήνες δουλειά χωρίς ρεπό. Μετά ήρθε ο χειμώνας... κρύο, βροχές, μικρή διάρκεια ημέρας, δουλειά (πάλι), που χρόνος για να διατηρείσαι σε φόρμα και να βγαίνεις μεγάλες βόλτες.

Σκυλίσια μέρα

  

Αποσυμπίεση....

   Περίοδος ρεκόρ για τη μη συμμετοχή μου στο blog. Είναι η πρώτη φορά που κάνω τόσο καιρό να γράψω, και ελπίζω να είναι και η τελευταία. Για όσους αναρωτήθηκαν που χάθηκα και τι κάνω και δε γράφω κάνα άρθρο, οφείλω να απαντήσω πως, δυστυχώς όλο αυτό τον καιρό δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο -αν έκανα θα είχα και υλικό για γράψιμο- και ο λόγος αποχής μου είναι ότι ...μάλλον με έχει αφήσει άφωνο το μοναδικό Success Story που έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε όσοι παραμένουμε κάτοικοι στο οικόπεδο. Είμαι κι εγώ μουδιασμένος όπως σχεδόν όλοι. Η φάση είναι πιεστική. Με αυτό το κείμενο θα ήθελα να εκτονώσω λίγο την κατάσταση, να αποσυμπιεστώ. Απόλαυσε το!

Άσχημα μαντάτα.

    Τελευταία φορά που ένοιωσα την ίδια ενόχληση ήταν τότε που έφυγε ο Βλάσης Μπονάτσος. Προσωπικά δεν έχω γνωρίσει κανέναν τους, αλλά αυτό το καλλιτεχνικό παρεάκι μου έχει προσφέρει μέσα από τα δρώμενα του πολύ γέλιο και ακόμα περισσότερη τροφή για σκέψη.
    Εξάλλου θεωρώ έναν καλλιτέχνη πετυχημένο όταν χωρίς να τον γνωρίζεις προσωπικά, σου έχει δώσει το χώρο και το χρόνο να τον γνωρίσεις μέσα από τις δραστηριότητες του και τη συνέπειά του.    
    Ένα μικρό αφιέρωμα στη καλλιτεχνική πορεία του Σάκη Μπουλά μέσα από τις ταινίες που έχω δει.

Ζει ανάμεσά μας...

      Ο χρόνος δύσκολα θα περισσεύει και πολύ εύκολα θα χάνεται. Είναι όμως δεδομένο ότι περνάει πάντα με την ίδια συχνότητα. Έτσι ήταν και φυσικά θα είναι, για όλους όσους έχουμε αποφασίσει να ζούμε σε κάτι που ονομάζεται «ΜεγαλούΠΟΛΗ».