Η εκκίνηση της αποθεραπείας

  Η στιγμή της λύτρωσης έφτασε. Οι μέρες της ελευθερίας αλλά και του ...διαφορετικού, έχουν ξεκινήσει. Η αποστολή εξετελέσθη. Σχεδόν 6 μήνες κοπιαστικής εργασίας, χωρίς προγραμματισμένο και προβλεπόμενο ρεπό. Τα κατάφερα. Η αυτοπεποίθηση μου ψήλωσε καμιά δεκαριά πόντους. Η ηθική μου ικανοποίηση, μεγάλη. Η περηφάνια γεμίζει αέρα τα πνευμόνια μου και φουσκώνω. Τώρα μπορώ να ξεκουραστώ. Να ασχοληθώ με την φροντίδα του τομαριού μου, της πολεμικής μηχανής που μου επέτρεψε να τα καταφέρω ή αντίστροφα, που δεν με άφησε να καταρρεύσω. Με την ανασυγκρότηση του πνεύματος μιας και το μυαλό έπηξε καλά κατά τη διάρκεια αυτής της εξάμηνης -όχι και τόσο καλά- στημένης ρουτίνας.

Crime Scene

Για να καταλάβεις...

Σαν μικρό παιδί!

   Λοιπόν... Πρέπει να είναι το πρώτο άρθρο όλο αυτό το καιρό που ξεκινάω να το γράφω νορμάλ ώρα. Τι θα πει νορμάλ ώρα Ράκο;! Ε, αυτό που καταλαβαίνεις, ώρες μέσα στη μέρα που ο άνθρωπος συνηθίζει να κάνει κάτι. Αν δεν κοιμάται.

...Βάρεσε η τρίτη καμπάνα!!!

Όνειρο...

   Έφυγε ένας μήνας και δεν γράψαμε λέξη. Το γράψαμε στα αρχίδια μας και εγώ και ο Σταυράκος. Αυτή θα ήταν η εύκολη εξήγηση. Δεν είναι όμως.

Υπηρετώντας τη σκλαβιά με στόχο την ελευθερία

  Τι γίνεται ρε 'σεις? Τι χαμπάρια? Άλλος ένας Αύγουστος πέρασε. Κρίμα για τους περισσότερους. Για τους περισσότερους, που ο Αύγουστος είναι ο μήνας των διακοπών, ακόμα και στην εποχή μας που 2 στους 3 Έλληνες δεν κάνουν διακοπές. Για όσους υπηρετούμε τη βαριά βιομηχανία του τόπου, τον τουρισμό, το να τελειώσει ο Αύγουστος είναι ευλογία. Όσο ταπεινωτικό και να είναι να παρακαλάς να τρέξει ο χρόνος. Ο χρόνος. Ίσως το πολυτιμότερο αγαθό.

Όλα καλά...

   «Όλα καλά, όλα καλά θα πούμε ρε... Όλα καλά!». Αυτή είναι η φάση.

Η μοναξία μιας "βόλτας"

   Σήμερα είναι η ημέρα γενεθλίων του Νικόλα Άσιμου. Αν ζούσε θα γινόταν 65 χρονών. Αν ζούσε δεν μπορώ να φανταστώ πόσο όμορφα τραγούδια θα είχε γράψει. Αποφάσισε αυτός για τη τύχη του. Για τον Άσιμο δεν έχω να πω πολλά πράγματα, είναι ο μόνος πληνθέτης, -όπως είχε πει ο ίδιος-, «είμαι πλην-θέτης, εκεί που οι άλλοι βάζουν συν εγώ βάζω πλήν», που μέσα από τους στοίχους του καταφέρνει να ξεδιπλώνει τη κοσμοθεωρία του και να περνάει σαφή μηνύματα χωρίς γρίφους και ατελείωτους λυρισμούς. Άκουσα πρώτη φορά τραγούδια του κάπου στη πρώτη με δευτέρα λυκείου και από τότε συνεχίζει να με συγκινεί το ίδιο. Για το τι άνθρωπος ήταν ο Νικόλας θα σας παραθέσω μια από τις τελευταίες του επιστολές την οποία είχε στείλει στα ΜΜΕ. Έφυγε στις 17 Μαρτίου το 1988, το κλίμα της εποχής δεν το θυμάμαι, αφού ήμουν 3 χρονών παρά μια μέρα.

Κρυφοκοίταμε

   Έχει μπει για τα καλά το καλοκαίρι. Για τα καλά μας βρίσκει ακόμα στην Αθήνα. Για τα καλά σκέφτομαι πως να ξεκινήσω αυτό το άρθρο. Θα ήθελα να γράψω για το πόσο μου λείπουν οι ατελείωτες ανέμελες μέρες διακοπών, προηγούμενων ετών. Θα ήθελα να γράψω για το πόσο μου έχει λείψει ένα βράδυ ακατάπαυστου χορού, μέχρι να βγάλουν τα πόδια μου φουσκάλες και το χάραμα που σε γαργαλάει το νησιώτικο αεράκι της καλημέρας , να πάω να σβήσω τα πληγιασμένα μου πέλματα, με μια βουτιά στη θάλασσα της Αιγιάλης.

Μια βόλτα στο Hyde Park του Κολωνού DC

   Επιστροφή στις ρίζες. 

   Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από το καιρό που σουλάτσαρα με επίκεντρο τη γειτονιά μου και ξεμακρένωντας, σιγά-σιγά, από αυτή όλο και περισσότερο καθώς μεγάλωνα και εγώ μαζί με την ηλικία της γης. 

Ο θεός κουβαλάει το "10" στη πλάτη

   Ένα άρθρο επηρεασμένο από τη στρογγυλή θεά. Τέτοιες μέρες κάθε τέσσερα χρόνια αναβιώνει εκείνο το συναίσθημα που μου βγήκε για πρώτη φορά στο πρώτο μουντιάλ που θυμάμαι και είδα σαν παιδί. Ήταν το 1994. Η ομάδα που εκπροσωπεί τους ινδιάνους που κατοικούν σε αυτό το οικόπεδο έπαιρνε για πρώτη φορά μέρος σε μια τέτοια διοργάνωση και όλος αυτός ο ντόρος, εκείνης της εποχής είχε κάνει φοβερό θόρυβο στα αυτιά μου.