Διλλήματα που έχει η ζωή... Ποδήλατο.

   Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Ίδρωσες έτσι;! «Που θα το πάει πάλι ο μπαγάσας ο Ράκος...», σκέφτεσαι. Έχουμε και λέμε... Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα,

Είσαι έτοιμη; Φύγαμε!

   Το κείμενο που ακολουθεί είναι η μαρτυρία ενός ποδηλατομπαμπά και το ψηστήρι που... Δεν χρειάστηκε να κάνει στη μικρή του κόρη, για να την πείσει να αφήσουν το καροτσάκι για... Το ποδήλατο.

  Παντελή ευχαριστούμε πολύ.

  Υ.Γ. Υπενθυμίζουμε πως όποιος θέλει να μοιραστεί μια δική του ιστορία πάνω στα πετάλια... zwhpodilato@hotmail.com

Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα!! Τι, όχι?!

  Αν βάλω τις ημέρες πάνω στον ζυγό της χρονιάς, πλέον ο ζυγός θα κλίνει προς την πλευρά της Κρήτης. Την προηγούμενη χρονιά έζησα εδώ για περισσότερους από 6 μήνες. Φέτος, βρίσκομαι εδώ πιο νωρίς από ποτέ και αν όλα πάνε όπως έχουν υπολογιστεί, πάμε για διαμονή εφτά μηνών.

Μια Τετάρτη με 100χλμ πετάλι (Μέρος 2ο)

   

   Αν δεν έχετε διαβάσει το μέρος 1ο κλείστε το κείμενο και ξεκινήστε από εκεί. Ο μικρός γιος του κυρ Θόδωρα έχει δώσει κατά πολύ την απόλυτη εικόνα της εκδρομής μας και πραγματικά μου έχει δέσει τα δάχτυλα κόμπο. Δε ξέρω τι να γράψω. Κάτι φωτογραφίες και αυτές λίγες και ένα βίντεο έκπληξη έχει εδώ η φάση...!

Μια Τετάρτη με 100 χιλιόμετρα πετάλι.

  Οι μέρες που απομένουν είναι πια λίγες. Από αυτές, οι μέρες που θα έχουν κατάλληλο καιρό για πετάλι, θα είναι ακόμα λιγότερες. Η αυθόρμητη ανάγκη που μας βγήκε για να κάνουμε όσο περισσότερο πετάλι μπορούμε στον χρόνο που έχει απομείνει, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτή τη χειμερινή σεζόν δεν κάναμε κάποια ζόρικη βόλτα, μας οδήγησαν στην απόφαση. Μια βόλτα μέχρι τον Μαραθώνα.

minimal life...

    Ζήλεψα από το back2back του Σταυράκου και αναφέρομαι στα δύο κείμενα καπάκι. Παίζει γενικά μια αραιή συνάντηση πλέον με το μπλόγκ. Φταίνε φυσικά και οι ανησυχίες μου -λίγο πολύ όπως όλοι- και το χειρότερο αυτή η γαμημένη μουντάδα με βροχή που με ξεφτίλισε τελείως το τελευταίο καιρό. Κόντεψε να αλλάξει το παρατσούκλι από Ράκος σε νούφαρο. Βίτσιο, ανωμαλία, κακός συγχρονισμός, αλλά η πουτάνα η βροχή καθόταν πάνω από το κεφάλι μου και το τιμόνι του Ζιντάν σαν τα μαύρα σύννεφα στα καρτούν.

Αποστολή Πετάλι: Ότι αρπάξει ο κώλος μας!

  Ο Μάρτιος τελειώνει και ακόμα αναζητείται η Άνοιξη, πέρα από κάποιες αναλαμπές καλοκαιρίας. Έχει μουλιάσει το κοκκαλάκι μας από τη βροχή. Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά που κάνουν την ζωή ακόμα ανεκτή στο Γιουνανιστάν είναι ο καιρός. Άμα σταματήσει να βοηθάει και αυτός, δεν μας βλέπω να την βγάζουμε καθαρή. Τις τελευταίες 2 μέρες, έβαλε ένα χεράκι.

Γράμμα από το ποδήλατο

  Αγαπητέ Ψηλέ...

   Πάνε τρία χρόνια από τότε που αποφάσισες με τον Σπυράκο να φτιάξετε το blog σας για να μοιράζεστε και με άλλους τις εικόνες και τις στιγμές που σας προσφέρουμε απλόχερα. Σήμερα θα γράψω ένα κείμενο κι εγώ, το ποδήλατο σου. Η Νταλίκα. Εκπροσωπώντας και τον -αραγμένο στο χωριό- Τσε και τον Ζιντάν. Και πολλά άλλα ποδήλατα.

10.949 μέρες

   Περνάει ο καιρός. Σε λίγες ώρες θα κλείσουμε το μάτι στα 29 και θα το ανοίξουμε στα 30 χρόνια μας. Τι πλάκα που έχει. Νομίζω όλοι έχουμε κάποιες στιγμές τις οποίες τις έχουμε ονομάσει ως αποτύπωμα, σημείωμα... Στο χρόνο... Κάπως έτσι;! Εγώ τις έχω ονομάσει "Συναισθηματογραφία". Είναι εκείνες οι καταστάσεις όταν σε σπρώχνει η συναισθηματική ολοκλήρωση, που ότι και να κάνεις όπου και να είσαι αποφασίζεις και λες εγώ αυτή τη στιγμή που ζω τώρα θα τη θυμάμαι για πάντα.

Θα 'ναι... σαν να μπαίνει η Άνοιξη!!

  Βρισκόμαστε στην περίοδο που συγκρούονται οι ατάκες οι οποίες συνοδεύουν τον μήνα που πέρασε, καθώς και αυτόν που τρέχει. Ο Φλεβάρης κι αν 'φλεβίσει'... καλοκαίρι θα μυρίσει! Από την άλλη, Μάρτης, γδάρτης και παλουκοκαύτης! Θέλουμε να πιστεύουμε την ατάκα του Φλεβάρη αλλά δεν γίνεται να μη λάβουμε υπ' όψην ότι έχουμε δει τα χειρότερα κρύα τον Μάρτιο. Προς το παρόν πηγαίνουμε καλά και όπως σκάνε τα πρώτα ανθάκια στα δέντρα, έσκασε και το νέο κείμενο στο blog. Για πάμε να δούμε....