Και ξανά προς τη -λίμνη- Δόξα τραβούν (Ράκος edition)

   Είναι Σαββάτο ξημερώματα κοντά στις 04:17. Βρίσκομαι μέσα σε ένα Mercedes Vito στη θέση του οδηγού έξω από τις "Αναχωρήσεις" του Ελ.Βελ, ξύπνιος -Όχι μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων- από τις 08:00 και κρατώντας ένα 50ρικο στα χέρια, μπουρμπούρι από τη κυρία A.R. Στις 06:00 πρέπει να βρίσκομαι στο τελευταίο βαγόνι του Κεραμεικού. Έκει έχει δοθεί το ραντεβού με το μικρό yo, ώστε να ανέβουμε παρεού μέχρι Δουκ. Πλακ. και να πάρουμε το προαστιακό μέχρι Κιάτο. Σκέφτομαι για λίγο... 

Και ξανά προς τη -λίμνη- Δόξα τραβούν

  Ήταν τον περασμένο Δεκέμβρη στις 21 του μήνα, όπου στον χάρτη, το δάχτυλό μας είχε πέσει πάνω στη λίμνη Δόξα για να γίνει η ποδηλατάδα-γιορτή για το θερινό ηλιοστάσιο. Λόγω ακραίων συνθηκών όπου έκαναν την κατάσταση επικίνδυνη είχαμε αποφασίσει να επιστρέψουμε χωρίς να φτάσουμε ποτέ στη λίμνη. Το να μη φτάσουμε στον προορισμό μας ήταν κάτι που δεν μας είχε συμβεί ποτέ μέχρι τότε. Στο βίντεο εκείνης της βόλτας είχαμε πει ότι επιφυλασσόμαστε για τη λίμνη Δόξα. Και να που ήρθαν έτσι τα πράγματα και πήγαμε στη λίμνη Δόξα στην τελευταία μου τιτάνια ποδηλατάδα πριν από το επαγγελματικό erasmus. 

Psycling @ νήσος Σύρος!

Οι συνδυασμοί καταστάσεων και συνθηκών είναι πολύ λογικό να προκαλούν δράσεις, αντιδράσεις, αλληλεπιδράσεις και πάει λέγοντας. Οι -καιρικές- συνθήκες μετά από έναν μακρύ χειμώνα ξεκίνησαν να βγάζουν γούστα. Η γενικότερη κατάσταση είναι ότι διανύω το τελευταίο διάστημα ποιοτικής παρέας με δικούς μου ανθρώπους, μιας και ακολουθεί το ...κακοτράχαλο μέρος του χρόνου. Αυτό σημαίνει ότι η δίψα για νέες ποδηλατικές εμπειρίες και ποιοτική παρέα είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Πέντε χρόνια Ζωή Ποδήλατο: Η επέτειος!

  Ο Σπυράκος είναι τύπος που σχεδόν πάντα γουστάρει να κάνει πράγματα. Αρκετές από αυτές τις φορές, πράγματα που δεν έχει ξανακάνει. Κάποιες φορές το γουστάρω κι εγώ. Ειδικά άμα 'κουρδιστώ' κατάλληλα. Μια μέρα όπως κάναμε τη βόλτα μας με τα ποδήλατά μας, μου λέει 'μαλάκα πρέπει να ξεκινήσουμε να γράφουμε για τις φασάρες με το ποδήλατο'. 20 Φεβρουαρίου 2012. Ένα κείμενο από τον καθένα μας για να συστηθούμε στους αναγνώστες. Λίγες μέρες πιο πριν από τότε, έχουμε κάνει την πρώτη μας μεγάλη βόλτα παρέα, με την ομάδα του Θανάση, στο Σούνιο. 20 Φεβρουαρίου 2017. Ημέρα Δευτέρα, που μας αρέσει να της γαμάμε τη  μάνα. Το ποδηλατικό δίδυμο θα γιορτάσει με μια επετειακή βόλτα. Προορισμός; Όπως τότε. Στο Σούνιο!

Το πετάλι έγινε επαγγελματικό καθήκον!!!

  Η δουλειά σε επίπεδο μισθωτού υπαλλήλου είναι κάτι το οποίο δεν μας αρέσει. Θέλω να πω, αν υποθέσουμε ότι με κάποιον -οποιονδήποτε- τρόπο είχαμε λυμένο το οικονομικό μας, μάλλον σχεδόν κανείς από εμάς δεν θα συνέχιζε να κάνει τη δουλειά του από χόμπι. Εκτός και αν η δουλειά του ήταν να ασκεί ένα από τα χόμπι του. Είναι σίγουρα κάτι το οποίο μπορεί να σε κάνει περισσότερο ευτυχισμένο. Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση μιας και ποτέ μέχρι τώρα στη ζωή μου, δεν είχα βγάλει λεφτά κάνοντας κάτι που μου αρέσει. Κάτι που θα έκανα ούτως ή άλλως ακόμα και να μη μου έφερνε έσοδα.

 

Η εορταστική εκδρομή για την 21η Δεκεμβρίου (Ράκος edition)

   Το πράγμα στήθηκε κάπως έτσι... (Συνομιλία από viber το προηγούμενο βράδυ... Χρησιμοποιήθηκε μέχρι και το γνωστό βαλιτσάκι της ΕΥΠ για την υποκλοπή.)

Βόλτα με τους rookies στο εξοχικό. (Ράκος edition)

   Δε ξέρω τι έχει σημασία να γράψω για αυτή τη βόλτα. Ίσως καλύτερα θα ήταν να διάβαζα ένα κείμενο από τα παιδιά, Νικόλα και Διονύση. Φταίει από την άλλη και ο Σταύρος που πλέον μου δένει τα χέρια κόμπο αφού το ότι γράφει με καλύπτει σε ποσοστό πάνω από 80%.

Μέσα από αυτή τη βόλτα νομίζω και εγώ και ο ψηλός ξανά γίναμε πάλι σχολιαρόπαιδα στις πρώτες μέρες του σχολικού έτους.

Βόλτα με τους rookies στο εξοχικό...

  Έντονη ποδηλατική δραστηριότητα λίγο πριν το 2016 αποτελέσει παρελθόν. Πριν -καλά καλά- καταλαγιάσουν τα κρυοπαγήματα από τα τελευταία κατορθώματα στην προσπάθεια μας να επισκεφθούμε τη λίμνη Δόξα, η ερασιτεχνική αθλητική ομάδα Ζωή... Ποδήλατο βρίσκεται και πάλι στο δρόμο για μία ακόμα εμπειρία. Αυτή τη φορά η ομάδα δεν αποτελείται από τους συνήθεις ύποπτους. Αυτή τη φορά η ομάδα αποτελείται από 4 παίχτες. Οι 2 είναι πρωτοεμφανιζόμενοι στο παιχνίδι. Θα τους βάλουμε στο κλίμα με μία επίσκεψη στο 'εξοχικό'. Την Αίγινα δηλαδή.

Η εορταστική τελετή για την 21η (?) Δεκεμβρίου

  Αυτή τη φορά δεν χρειαζόταν να είναι Δευτέρα. Άλλωστε και η Δευτέρα είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες για εμάς. Δεν είναι η ...Κυριακή της ερασιτεχνικής αθλητικής ομάδας Ζωή... Ποδήλατο. Αυτή τη φορά σημασία είχε η ημερομηνία. Ότι μέρα και να ήταν. 21 Δεκέμβρη. Το χειμερινό ηλιοστάσιο. Η μεγαλύτερη σε διάρκεια νύχτα του έτους. Από αύριο, η μέρα όλο και θα μεγαλώνει. Αυτό -για εμάς- αποτελεί χαρμόσυνο νέο. Σε τέτοιο βαθμό που το γιορτάζουμε. Πέρσι είμασταν οι Αρχαίοι Χασομέριοι και αποχαιρετήσαμε την 21η Δεκέμβρη από την Αίγινα. Φέτος; Ας το πάρουμε από την αρχή...

Αποστολή 19/11: Το απόλυτο ποδηλατικό κομπαρσιλίκι (Ράκος edition)

   Τετάρτη βράδυ στα μισά του Νοέμβρη. Βρίσκομαι στη πόλη Cienfuegos. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι μετά από μια γεμάτη μέρα σουλάτσου σε μια καινούρια πάλι για εμάς, γειτονιά, πόλη, μέρος… . Το μυαλό μου και η ψυχή μου βασανίζονται από τις 100 φωτιές που έχουν ανάψει μέσα μου.