Ξεκαθάρισμα λογαριασμών!!! Ο δολοφόνος επιστρέφει στο τόπο του εγκλήματος.

   Έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από τότε που έγραψα το τελευταίο μου κείμενο στο μπλόγκ. Έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος και πραγματικά πως πέρασε αυτός ο χρόνος. Όπως περνάει πάντα, με τα όμορφα, τα άσχημα και τα μέτρια.
   Τα δάχτυλα μου τα αισθάνομαι πάνω στο πληκτρολόγιο, όπως αισθάνεται ο ποδοσφαιριστής τα πόδια του τη στιγμή που μπαίνει για τη πρώτη κανονική προπόνηση μετά από ρήξη χιαστών και μηνίσκου και αύριο είναι Κυριακή... Έχεις μια προπόνηση για να πείσεις το προπονητή ότι αύριο θα πάρεις τη θέση σου στην εντεκάδα. Δεν είναι κάποιο κρίσιμο μάτς, δεν είναι κάποιο μεγάλο ντέρμπι ούτε κάποιος τελικός. Είναι το παιχνίδι... Και θες να παίξεις. 

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών!!!

  Πριν από ένα χρόνο και κάτι μήνες, στο μοναδικό κομπαρσιλίκι της σεζόν που είχαμε προγραμματίσει, η χαρά μας κόπηκε πολύ νωρίς μιας και πριν ολοκληρώσουμε το 1/3 της ποδηλατάδας μας, ένα άτσαλα σκασμένο λάστιχο του Ράκου δεν επιδιορθώθηκε ποτέ, τουλάχιστον έγκαιρα, και έτσι γυρίσαμε από την Εύβοια πριν την ώρα μας. Σταθήκαμε τυχεροί μέσα στην ατυχία μας μιας και  το συμβάν έλαβε χώρα στο λιμάνι των Νέων Στύρων οπότε δεν αντιμετωπίσαμε ακόμα περισσότερη ταλαιπωρία για να φιξάρουμε την επιστροφή μας. Η ερασιτεχνική αθλητική ομάδα Ζωή ...Ποδήλατο δεν αρέσκεται στο να αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με τη βόλτα στη λίμνη Δόξα και επιστρέψαμε πριν την τελειώσουμε. Πήγαμε και την ξανακάναμε όπως έπρεπε. Σήμερα ήταν η σειρά της Εύβοιας. 

Άπαντες παρόντες...! part 2 (Τεό edition)

    (ΘΑ ΣΟΥ ΕΡΘΩ ΣΤΟ ΧΑ ΠΕΙ)  

   Αύγουστος 2017 – Νήσος Α

   Τετάρτη σήμερα, πέρασαν 3 μερούλες από την εκδρομή της Κυριακής και τώρα αρχίζει το μυαλό σιγά σιγά να επανέρχεται σε σκέψεις που αφορούν την καθημερινότητα αλλά και να βγάζει την σούμα. Η αλήθεια είναι ότι καιρό με έτρωγε ο κώλος μου να γράψω ένα κείμενακι για το blog και τώρα μετά το βάπτισμα του πυρός ήρθε η ώρα . Η βόλτα φυσικά και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να στρωθώ ωστόσο στην πραγματικότητα απλά μου έδωσε την αφορμή που χρειαζόμουν. Βέβαια, πριν φτάσω στο κομμάτι της εκδρομής πρέπει να καλησπερίσω με κάποια άλλα ιστορικά γεγονότα.

Πρώτη δυνατή βόλτα για φέτος. Άπαντες παρόντες!!!

   Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι η δραστηριότητα της ...ερασιτεχνικής αθλητικής ομάδας Ζωή... Ποδήλατο έφτασε στο τέλος της. Τα κομπαρσιλίκια που έχουν πραγματοποιηθεί μας έχουν αφήσει σωρό αναμνήσεων να έχουμε να λέμε, να φουσκώνουμε σαν τους κόκορες και να γελάμε. Πολύτιμες αναμνήσεις αλλά κανείς μας δεν είναι σε κατάσταση που να τον καλύπτουν οι αναμνήσεις. Η ομάδα ακόμα ζει και αναπνέει για να βρίσκεται στο δρόμο. Απλά έχει περιοριστεί η γκάμα επιλογών για το πότε. Η εποχή που το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν μια μέρα με καλό καιρό για να βγούμε για μια δυνατή βόλτα έχει περάσει, δυστυχώς. Το υπαλληλίκι, ο καιρός, διάφορες άλλες υποχρεώσεις δίνουν λιγότερες πιθανότητες να πετύχoυμε τη μέρα. Το σημαντικότερο όλων όμως, που είναι η διάθεση, είναι ακόμα στα ίδια επίπεδα. Πρώτη δυνατή βόλτα για φέτος λοιπόν. Πάμε!

Η πρώτη και τελευταία για φέτος! (Ράκος edition)

   Πρώτη και τελευταία... Όπως τα λέει ο τίτλος. Δηλαδή η πρώτη και τελευταία μας βόλτα για τη ποδηλατική μας σεζόν. Δε βαρεθήκαμε το πετάλι, όχι... Δε μπουχτίσαμε από τα χιλιόμετρα, σίγουρα όχι... Δεν αλλάξανε τα γούστα μας και αντικαταστήσαμε το ποδήλατο με κάτι άλλο, δεν παίζει... Ούτε με το Σταύρο τσακωθήκαμε και δε μιλιόμαστε πια. Το πλήρωμα του χρόνου θα έλεγε κάποιος/α, φυσικά επακόλουθα των επιλογών μας ίσως, η σωματική καταπόνηση, παίζει και αυτό... Είναι κάποιες από τις βασικές αιτίες της ποδηλατικής απραξίας.

Η πρώτη και τελευταία για φέτος!

   Το 'φέτος' είναι κάπως σχετικό μιας και η ροή της δικής μου -και όχι μόνο- ζωής τοποθετεί την αρχή και το τέλος του χρόνου σε διαφορετικά σημεία. Η χρονιά τελειώνει όταν φεύγω για σεζόν. Και ξεκινάει όταν τελειώνω τη σεζόν. Χρονιά με διάρκεια 3-4 μηνών. Κατόρθωμα, δεν το λες σε καμία περίπτωση. 

Η χρονιά λοιπόν βρίσκεται σχεδόν στις καθυστερήσεις και η ερασιτεχνική αθλητική ομάδα Ζωή Ποδήλατο δεν έχει σκοράρει μία βόλτα από αυτές που λατρεύει να αγαπάει. Θα ήταν δυνατόν να τελειώσει μια χρονιά με απόλυτη ποδηλατική απραξία; Όχι. Τουλάχιστον, όχι ακόμα. Δεν το διαπραγματεύομαι καν. Φαίνεται ότι δεν το διαπραγματεύεται ούτε ο Ράκος. Έτσι, κάτω από την ασφυκτική -πλέον- πίεση του χρόνου, το κανόνισμα θα γίνει πολύ σβέλτα. Πάμε, λοιπόν!

Το σάρωμα του Λασιθίου συνεχίζεται...

Τον Αύγουστο που μας πέρασε, βγαίνοντας να κάνω το καλοκαιρινό ποδηλατικό tour, ο σκοπός μου ήταν να πάρω περιμετρικά και -όσο γίνεται- παραθαλάσσια όλο το νομό Λασιθίου. Ένα μικρό κομμάτι είχε μείνει εκτός σχεδιασμού. Ήταν το βόρειο μέρος του νομού και είχα επιλέξει να μην προσθέσω άλλη μια μέρα στο πετάλι σκεπτόμενος πως στη βόρεια πλευρά της Κρήτης οι άνεμοι συνήθως γαμούν και δέρνουν εκείνη την εποχή. Ήταν θέμα χρόνου να κάνω αυτή την υπέροχη βόλτα. Και το πλήρωμα του χρόνου ήρθε σήμερα. Η επιλογή της ημέρας δεν είχε ...σκοπό επετείου αλλά βλέποντας το ημερολόγιο συνειδητοποίησα ότι ακριβώς πριν από ένα χρόνο είχε πάρει σάρκα και οστά το απόλυτο ποδηλατικό κομπαρσιλίκι στα βουνά -και όχι μόνο- της Κούβας. 

Ο ψηλός πήρε τα βουνά...

  Στην κλεψύδρα που μετρά τον χρόνο διαμονής μου στην Κρήτη, πέφτουν πια οι τελευταίοι κόκοι. Ήταν σίγουρο ότι τις μέρες που θα περνούσα εδώ χωρίς να δουλέψω θα έπεφτε πολύ πετάλι. Να μπορέσω να δω όσα περισσότερα τοπία μπορώ από αυτόν τον πανέμορφο τόπο. Και όχι μόνο για αυτό αλλά και για να βελτιώσω όσο μπορώ το επίπεδο της ψυχικής μου υγείας. Μόλις λίγες μέρες πριν, πήρα άλλη μια απόδειξη ότι μια δυνατή βόλτα με το ποδήλατο εξαγνίζει την ψυχή μου και καθαρίζει το μυαλό μου. Είναι ευτυχία να καταφέρνεις αυτά τα πράγματα με έναν τόσο απλό τρόπο. Κάνοντας πετάλι και απολαμβάνοντας τον τόπο.

Ένας χρόνος μετά...

   Ενας χρόνος μετά...

   Τέτοιες μέρες τέτοια περίδο ένα χρόνο πριν ζούσα και δούλευα σε ένα αγαπημένο μου τόπο. Στο μέρος που την 1 Οκτωβρίου σηκώθηκα πρωί να πάω στη δουλειά μου βαριεστημένος και σχεδόν αγανακτησμένος από την αηδία και λίγο πριν προλάβω να πάθω κατάθλιψη, γαμώ το μεροκάματό μου, σκέφτηκα, "Έλα μωρέ μαλάκα τι πας να γκρινιάξεις... Μπήκε ο Οκτώβρης και ξυπνάς και κοιμάσαι στην Αμοργό.".

Το πρώτο μου ποδηλατικό tour

 
  Πάνε 6-7 χρόνια που το ποδήλατο μπήκε ξανά στη ζωή μας. Ίσως πιο δυναμικά και από τότε που ήμασταν παιδιά. Φαίνεται και από τη συνδρομή του στη ζωή μου όλα αυτά τα χρόνια. Ξεκίνησε για μια βολτίτσα στην Αθήνα με κατάληξη στου Φιλοπάππου για μπύρες. Όταν έφτιαχνε ο καιρός, για εξόρμηση στη θάλασσα με μέγιστο προορισμό το Καβούρι. Δεν μας έφτανε. Βρήκαμε τον Θανασάρα που σκάρωνε ημερήσιες ποδηλατικές εκδρομές 100 -και πάνω- χιλιομέτρων. Μας άρεσε τόσο που θέλαμε κι άλλο. Ξεκινήσαμε με τον Σπυράκο να οργανώνουμε δικές μας ημερήσιες εκδρομές κομμένες και ραμμένες στα 'θέλω' μας. Έγινε κάτι σαν φαντασίωση το να πάρουμε τα ποδήλατα μας και να φτάσουμε μέχρι την άλλη άκρη της Ευρώπης. Ένα ενδιάμεσο βήμα για αυτή τη φαντασίωση είναι κάποια μικρότερη περιοδεία με το ποδήλατο. Σε αυτό το κείμενο θα αφηγηθώ την παρθενική -για μένα- ποδηλατική περιοδεία.