Ένα Σάββατο με απ'όλα....

  Πριν από -περίπου- 10 μέρες, είχα πάει με φίλους για μπασκετάκι στα γήπεδα στο Ρουφ. Είχε προηγηθεί το Final Four και είτε Γαύροι, είτε Βάζελοι κατεβήκαμε πανέτοιμοι για μεγάλο μπάσκετ. Τα πράγματα έγιναν ακριβώς έτσι για όλους τους υπόλοιπους αλλά όχι και για μένα. Μετά από 1 λεπτό παιχνιδιού είχα την ατυχία να γυρίσω τον αστράγαλο μου. Ευτυχώς βρήκαμε πάγο άμεσα κι έτσι ο αστράγαλος δεν πρόλαβε να γίνει σαν μπάλα του μπάσκετ από το πρήξιμο. Είχε γίνει ζημιά αλλά τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα. Αντί για μπάσκετ λοιπόν, ξάπλα στην κερκίδα με το πόδι ψηλά και θεατής. Το ερώτημα που είχε αρχίσει ήδη να με βασανίζει, ήταν 'πόσες μέρες θα χρειαστεί για να γίνει καλά'. Ζωή ποδήλατο... χωρίς να καβαλάς ποδήλατο. Σκληρό.

Που έχει πάει, το κρεβάτι κάθε βράδυ με ρωτάει...

   Το προχθεσινό σουλάτσο ξεκίνησε κατά τις 16:00 το απόγευμα με χαλαρό καφεδάκι, παρέα με το φίλο μου το Γιάννη. Συνεχίστηκε σε εορταστικό κλίμα σε μαγαζί άλλου φίλου το οποίο -το μαγαζί δηλαδή- είχε γενέθλια, έκλεινε τα 5 χρόνια του και από Σεπτέμβρη θα το στείλουμε νηπιαγωγείο!

    Κάπου στη μέση της βραδιάς απέκτησα ένα αβυσσαλέο κενό της μιας ώρας περίπου. Με το ποδήλατο σε μια ώρα βόλτας μπορείς να γυρίσεις από δύο φορές το κέντρο της Αθήνας χαλαρά... τόσο μεγάλο είναι το χωριό μας. Αυτό το βολτάρισμα με έβγαλε στη πλατεία Συντάγματος για άραγμα, ένα μέρος που συνειδητά και υποσυνείδητα -μάλλον- απέφευγα να βρεθώ κοντά ένα χρόνο τώρα.

Η φυσική ροπή του ανθρώπου προς την αδράνεια,την ησυχία...

Έχω να γράψω πολύ καιρό κάποιο άρθρο στο blog. Έχω πολύ καιρό να πάρω την φωτογραφική μου όταν βγαίνω να πεταλιάσω κάνα χιλιόμετρο. Ο κοντούλης μου βάζει χέρι και με παρακινεί να γράψω πράγματα. Του λέω ότι έχω στερέψει. Ουσιαστικά, δεν έχω στερέψει. Το κεφάλι δεν είναι λίμνη. Με έχει καταπιεί η αδράνεια. Με έχουν μαγκώσει οι σκέψεις -που πάνω κάτω- κάνουν όλοι. Ανεργία, λεφτά, έχω μέλλον?

Τα Παιδία Παίζει...

 

    Φοβερή μέρα η σημερινή, -έτσι θα μας πάει από εδώ και πέρα ως γνωστών, με τον ήλιο μάπα!-. Μεσημεριανό καφεδάκι στις γειτονιές του Μεταξουργείου, παρέα με τον καλοκαιρινό έρωτα, για αρχή. Στη συνέχεια, ο καλοκαιρινός έρωτας πήρε το μετρό για το σπίτι της και εγώ καβάλησα τον Che για λίγο σουλάτσο αφού αρνιόμουν πεισματικά, να μαζευτώ σπίτι και να κλείσω τη μάπα μου μέσα στα ντουβάρια στερώντας της το ποιοτικό ήλιο και τη συνέχεια της χαλαρής διάθεσης.

Μορταδέλα...

     Δικαιολογίες για αυτές τις εκλογές δεν υπάρχουν.

Χαρούμενη χρυσή Πρωτομαγιά

    Πεσμένος από άποψη άρθρων θα μας αφήσει ο Απρίλης. Πεσμένη και η ποδηλατική δραστηριότητα στη καθημερινότητα. Διαφορετικές υποχρεώσεις, αλλαγμένα ωράρια -πλέον δεν είμαι part-time-, βαρβαρα πρωινά ξυπνήματα και ζόρικα μεσημεριανά τελειώματα. Όλα τα παραπάνω όμως αποτελούν απλά δικαιολογίες. 

    Όταν θες να κάνεις κάτι βρίσκεις το χρόνο για να το κάνεις και η αλήθεια για μένα είναι ότι αυτό το καιρό δεν είχα πολύ όρεξη για ποδήλατο. Θα με έχει επηρεάσει μάλλον όλο αυτό το προεκλογικό παραλήρημα και η ενδεχόμενη είσοδος στη βουλή της ευρύτερης "δημοκρατικής" φιλοναζιστικής συμμορίας. Θεωρώ μεγάλο κατόρθωμα να έχει χάσει κάποιος τη μνήμη του σε τέτοιο σημείο ώστε να μη καταλογίζει το ότι είναι έτοιμος να ρίξει φασόλι σε ανθρώπους που επευφημούν ιδεολογία, ίδια με αυτή που είχαν πριν από 60 χρόνια οι φονιάδες των παππούδων μας.

Πλάκα-πλάκα...

     Ότι ήρθε το φιλαράκι μου ο Γιαννάκος από το βροχερό Λονδίνο, οπότε αφού επέστρεψα σώος και εγώ από το χωριό μου, βρεθήκαμε χθές για σουλάτσο και κουβέντα. Από τη πρώτη βόλτα μας, πέσαμε κατευθείαν στα βαθειά. Λίγο η ζωή στο εξωτερικό, ύστερα η ζωή στο εσωτερικό, κάτι οι έρωτες, σφήνα τα πολιτικά και με αποκορύφωμα τα φοβερά σπίτια στη περιοχή της Πλάκας, βγήκαν από μέσα μας ένα σορό ερωτήματα. Ξεκινήσαμε, με τη καθημερινότητα ενός διδακτορικού φοιτητή στο LonDon και τη καθημερινότητα ενός πρακτικάριου φοιτητή στο Athens, συνεχίσαμε στο αν μπορείς να δεις καθαρά όταν είσαι ερωτευμένος, φτάσαμε στο τι θα ψηφίσεις αν γίνουν εκλογές για να καταλήξουμε στο υποθετικό σενάριο...

Αθήνα-Κερατέα aller- retour...

Καλοκαίρι??....Παρόν!!!!

   Η μέρα δε χρειαζόταν συστάσεις... Ο ήλιος έκαιγε και η θερμοκρασία φλέρταρε με τους 20 -και κάτι- βαθμούς Κελσίου. Κάτι τέτοιες μέρες τα πράγματα είναι απλά. Μιλάμε στα τηλέφωνα, παίρνουμε τα ποδηλατάκια μας και κινούμαστε με προορισμό έδαφος που αποτελείται από άμμο. Ίσως να ήμασταν πιο πολλοί από κάθε άλλη φορά που έχουμε βγει βολτίτσα. Και πως να μην είμαστε δηλαδή όταν ο ...μοναδικός παίζει σε τέτοια φάση!?!?

Πίσα και ....πάρτυ!!!!

 

Έχω να γράψω πολλές μέρες στο blog. Η κατάσταση που επικρατεί, οδήγησε και εμένα σε μια κατάσταση προχωρημένης αδράνειας. Χρειάζεται καταπολέμηση η αδράνεια γιατί οι ισορροπίες είναι λεπτές και δεν θέλει και πολύ για να το χάσεις το παιχνίδι και να περάσεις στην κατάσταση της σαπίλας.