Μια υπέρβαση την εβδομάδα τα νεύρα κάνει μαρμελάδα

  

  Έχει μπει για τα καλά το καλοκαίρι. Οι θερμοκρασίες φλερτάρουν ανοιχτά με τους 35 βαθμούς Κελσίου, τα σύννεφα έχουν μετακομίσει όλα πάνω από τα κεφάλια των βόρειων φίλων μας, ο λαός άσκησε τα δημοκρατικά του καθήκοντα και το Σαββατοκύριακο δίνουμε ραντεβού στις παραλίες. Εκτός από το ποδόσφαιρο και τις εκλογές  αποτελεί όπιο του λαού,και το καλοκαίρι, τουλάχιστον αυτουνού.

Georgia... η απάντηση!

   Σε μια εξομολόγηση από τα βάθη της ψυχής της προχώρησε η Georgia μέσω mail που έστειλε στη συντακτική ομάδα του zwhpodilato.blogspot.com . 

   Ο λόγος ήταν το μίνι αφιέρωμα που της έκανε σύσσωμο το επιτελείο του blog, με αφορμή τη παρθενική της βόλτα με ποδήλατο, όντας ενήλικη.

Georgia... über alles

   Εμβόλιμο αρθράκι, όσο εμβόλιμο ήταν και το τηλέφωνο του Θωμάκου για να πάμε ποδηλατάδα... Σίγουρα δεν αποτελεί έκπληξη ένα σουλάτσο πάνω στις δύο ρόδες με το φιλαράκι μου. Η έκπληξη ήταν ότι για πρώτη φορά θα μας ακολουθούσε και η Γεωργία, η οποία πιθανότατα να είχε να κάνει ποδήλατο από τότε που πηγαίναμε έκτη δημοτικού!.

   Εδώ και μέρες έχει καταλήξει το καλοκαιρινό project των διακοπών, -ελπίζω να μη στραβώσει-, το οποίο έχουμε αποφασίσει να έχει το ποδήλατο σαν βασικό μέσω μετακίνησης, από παραλία σε παραλία.

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι... με το ποδήλατο γύρω από τη Γη

   Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και πάμε... Να προειδοποιήσω πως  το παρακάτω άρθρο μου έχει βγει ολίγον τι σύνθετο.

   Για αλλού ξεκίναγα και αλλού βρέθηκα να πηγαίνω. Είναι μια ωραία και ανέμελη κατάσταση αυτή ειδικά όταν βρίσκεσαι στις βορινές πλευρές της Εύβοιας και ψάχνεις για παραλίες.

Βίρα τις άγκυρες!!!

   Φέτος, από την αρχή της άνοιξης είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι αυτό το καλοκαίρι θα είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα. Η γενικότερη κατάσταση στην Αθήνα είχε τυλιχτεί ήδη γύρω από το λαιμό μου σαν θηλιά. Τα τελευταία χρόνια, τους Μάηδες καταστρώνω το καλοκαιρινό σχέδιο διακοπών. Φέτος κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό να συμβεί. Ο λόγος είναι ο γνωστός πλέον. Το μηδενικό εισόδημα δεν δίνει τη δυνατότητα να κάνεις 70 μέρες διακοπές το καλοκαίρι. Έπρεπε να συμβεί κάτι διαφορετικό. Το οποίο όμως να περιέχει στο σενάριο του, τη φυγή από την Αθήνα.

Λίγο κρασί λίγο θάλασσα και το... ποδήλατο

   Επειδή η φαντασία έχει αρχίσει και πηγαίνει περίπατο μέσα στη καθημερινότητα -όσο ευχάριστη και να είναι αυτή-, το τριήμερο που μας πέρασε η ανάγκη για απόδραση εις  τας εξοχάς ήταν επιτακτική.

Ένα Σάββατο με απ'όλα....

  Πριν από -περίπου- 10 μέρες, είχα πάει με φίλους για μπασκετάκι στα γήπεδα στο Ρουφ. Είχε προηγηθεί το Final Four και είτε Γαύροι, είτε Βάζελοι κατεβήκαμε πανέτοιμοι για μεγάλο μπάσκετ. Τα πράγματα έγιναν ακριβώς έτσι για όλους τους υπόλοιπους αλλά όχι και για μένα. Μετά από 1 λεπτό παιχνιδιού είχα την ατυχία να γυρίσω τον αστράγαλο μου. Ευτυχώς βρήκαμε πάγο άμεσα κι έτσι ο αστράγαλος δεν πρόλαβε να γίνει σαν μπάλα του μπάσκετ από το πρήξιμο. Είχε γίνει ζημιά αλλά τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα. Αντί για μπάσκετ λοιπόν, ξάπλα στην κερκίδα με το πόδι ψηλά και θεατής. Το ερώτημα που είχε αρχίσει ήδη να με βασανίζει, ήταν 'πόσες μέρες θα χρειαστεί για να γίνει καλά'. Ζωή ποδήλατο... χωρίς να καβαλάς ποδήλατο. Σκληρό.

Που έχει πάει, το κρεβάτι κάθε βράδυ με ρωτάει...

   Το προχθεσινό σουλάτσο ξεκίνησε κατά τις 16:00 το απόγευμα με χαλαρό καφεδάκι, παρέα με το φίλο μου το Γιάννη. Συνεχίστηκε σε εορταστικό κλίμα σε μαγαζί άλλου φίλου το οποίο -το μαγαζί δηλαδή- είχε γενέθλια, έκλεινε τα 5 χρόνια του και από Σεπτέμβρη θα το στείλουμε νηπιαγωγείο!

    Κάπου στη μέση της βραδιάς απέκτησα ένα αβυσσαλέο κενό της μιας ώρας περίπου. Με το ποδήλατο σε μια ώρα βόλτας μπορείς να γυρίσεις από δύο φορές το κέντρο της Αθήνας χαλαρά... τόσο μεγάλο είναι το χωριό μας. Αυτό το βολτάρισμα με έβγαλε στη πλατεία Συντάγματος για άραγμα, ένα μέρος που συνειδητά και υποσυνείδητα -μάλλον- απέφευγα να βρεθώ κοντά ένα χρόνο τώρα.

Η φυσική ροπή του ανθρώπου προς την αδράνεια,την ησυχία...

Έχω να γράψω πολύ καιρό κάποιο άρθρο στο blog. Έχω πολύ καιρό να πάρω την φωτογραφική μου όταν βγαίνω να πεταλιάσω κάνα χιλιόμετρο. Ο κοντούλης μου βάζει χέρι και με παρακινεί να γράψω πράγματα. Του λέω ότι έχω στερέψει. Ουσιαστικά, δεν έχω στερέψει. Το κεφάλι δεν είναι λίμνη. Με έχει καταπιεί η αδράνεια. Με έχουν μαγκώσει οι σκέψεις -που πάνω κάτω- κάνουν όλοι. Ανεργία, λεφτά, έχω μέλλον?

Τα Παιδία Παίζει...

 

    Φοβερή μέρα η σημερινή, -έτσι θα μας πάει από εδώ και πέρα ως γνωστών, με τον ήλιο μάπα!-. Μεσημεριανό καφεδάκι στις γειτονιές του Μεταξουργείου, παρέα με τον καλοκαιρινό έρωτα, για αρχή. Στη συνέχεια, ο καλοκαιρινός έρωτας πήρε το μετρό για το σπίτι της και εγώ καβάλησα τον Che για λίγο σουλάτσο αφού αρνιόμουν πεισματικά, να μαζευτώ σπίτι και να κλείσω τη μάπα μου μέσα στα ντουβάρια στερώντας της το ποιοτικό ήλιο και τη συνέχεια της χαλαρής διάθεσης.