Ένας χρόνος Ζωή ...Ποδήλατο.

  Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνη τη μέρα που καθώς επιστρέφαμε από τη βόλτα μας με το Σπυράκο γυρνάει και μου λέει 'πρέπει να φτιάξουμε το blog που λέγαμε ρε μαλάκα'. Το είχαμε συζητήσει αρκετές φορές μέχρι τελικά να το φτιάξουμε. Συμφωνούσαμε ότι θα ήταν πολύ ωραίο να καταφέρνουμε να δίνουμε την αίσθηση της βόλτας σε όσους θα μας διαβάζουν. Είτε είναι ποδηλάτες, είτε γουστάρουν βόλτες, είτε επειδή γουστάρουν γενικότερα, είτε επειδή είμαστε φίλοι και θέλουν να διαβάζουν τα γραπτά μας.

Απεργία, Πορεία, Παραλία!

  Η επιστροφή στην ανεργία είναι πλέον γεγονός. Είμαι και πάλι μέρος του 27% του εργατικού δυναμικού που δεν έχει δουλειά. Εντάξει, είναι κοινώς αποδεκτό πως όταν δεν έχεις δουλειά δεν έχεις και λεφτά να κινηθείς με τις όποιες ανέσεις θέλεις. Έχεις όμως την άνεση να καταναλώνεις ελεύθερο χρόνο για να κάνεις τόσα πράγματα τα οποία σου λείπουν όσο δουλεύεις. Με τόσο ελεύθερο χρόνο λοιπόν και με μία τόσο όμορφη μέρα μέσα στο Φλεβάρη, μετά από μία εβδομάδα με κρύο, συνεφιές και βροχές, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω από το να πάρω το ποδηλατάκι μου και να ξεχυθώ στους δρόμους.

Κάπως ετσι πάει το πράγμα....

  Δεν έχει αλλάξει και τίποτα από την τελευταία φορά που έγραψα στο blog. Εκτός από το γεγονός ότι τότε ήταν 2 βδομάδες που δούλευα χωρίς να πάρω ρεπό ενώ τώρα είμαι στον 1 μήνα και βάλε. Χωρίς ρεπό. Τελικά, είναι σίγουρο ότι ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να δουλεύει. Που να στριμωχτούν όλες οι υπόλοιπες δραστηριότητες και ο χρόνος για τα άλλα πράγματα που θέλεις να κάνεις, εκτός από το να δουλεύεις -και να κουράζεσαι- και να κοιμάσαι -για να ξεκουράζεσαι. Από την άλλη, σύμφωνα με την κοινή γνώμη, ίσως να πρέπει να κάνουμε και το σταυρό μας όσοι έχουμε την ευκαιρία να μας εκμεταλλεύονται εργοδότες για λίγα ευρώ. Βέβαια η κοινή γνώμη, ψήφισε τον Αντώνη Σαμαρά πριν 6 μήνες για χάρη αυτών των λίγων ευρώ. Ας μην συνεχίσω σε αυτό το μαύρο mood, άλλα θέλω να γράψω.

Διακοπή ρουτίνας για πετάλι και πορεία

  Το Σάββατο κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να χωρέσω μέσα στο βαρύ πρόγραμμα του τελευταίου μήνα, μία βόλτα με το ποδήλατο. Τη συγκεκριμένη περίοδο, οι μέρες φαίνονται μικρές, η κούραση μεγάλη. Οι προβλέψεις για έναν μακρύ βαρύ χειμώνα βγαίνουν αληθινές. Και δεν εννοώ βαρύ καιρικά. Εξ' άλλου, στο οικόπεδο - μπαλκόνι της Μεσογείου ακόμα και τον Ιανουάριο μπορείς να απολαύσεις μια ηλιόλουστη μέρα με 20 βαθμούς Κελσίου. Έτσι λοιπόν, είπα να επέμβω λίγο στη ρουτίνα ύπνο-δουλειά-προπόνηση. Πήρα το ποδηλατάκι μου και ανηφόρισα προς το κέντρο.

Επίθεση κατά μεταναστών ή κατά ποδηλατών?

 Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου, μου το πάσαρε το φιλαράκι ο Θωμάς και θεώρησα σωστό να το ανεβάσω στο blog. Αν και με μία ημέρα καθυστέρηση. Χάσαμε τη συγκέντρωση αλλά κάτι τέτοια παθαίνεις όταν δουλεύεις πολλές ώρες. Τουλάχιστον να ενημερώσουμε για το περιστατικό, για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη. Μας αφορά άμεσα, αρχικά σαν άνθρωπους και έπειτα σαν ποδηλάτες...

2013, πάρ' το στα χέρια σου ή πάρε το μακρύτερο από τα τρία!

  Το 2012 έφυγε, το 2013 ήρθε. Εμείς, μεταξύ μας, λέγαμε τα χειρότερα για το 2012 που φεύγει και ευχόμασταν το 2013 να είναι 'η χρονιά μας' με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Εντάξει, όχι και με πολλούς τρόπους, έμμεσα ή άμεσα ευχόμασταν να γίνει κάτι καλύτερο με τα λεφτά. Ο ...φωτορεπόρτερ Αρκάς φωτογράφησε το 2012 και το 2013 την ώρα της αλλαγής...

Μια χειμερινή επίσκεψη στο Ρέθυμνο

   Καθώς η ποδηλατική χρονιά έκλεινε, με αρκετά χιλιόμετρα σε διάφορους προορισμούς, είτε στις διακοπές, είτε πηγαίνοντας στην δουλειά όλη την σεζόν, είτε για απλές βόλτες για το ξεμούδιασμα, ο καλός άγιος Φρυόβολος - προστάτης της ποδηλασίας - μου έστειλε μια μέρα άδεια, που μαζί με Σ/Κ και αργίες βγήκε πενθήμερο. Ο προορισμός αυτή την φορά δεν σήκωνε διαπραγμάτευση. Άλλωστε η πρόσκληση είχε γίνει εδώ και καιρό. Κι έτσι το βράδυ της Παρασκευής πήρα το Dahonaki και κατηφορίσαμε προς Πειραιά, να πάρουμε το καράβι για Κρήτη.

Χριστούγεννα. Η γιορτή του καταναλωτή.

  Τελικά τα Χριστούγεννα θα έρθουν και φέτος. Η 21/12/2012 και ώρα 13:13 πέρασε. Και ο πλανήτης είναι ακόμα ζωντανός. Οι Μάγιας 'τρόλλαραν'. Τα πρώτα συνθήματα για αυτούς έχουν ξεκινήσει ήδη να κάνουν παρέλαση στα social media. Αγαπητοί Μάγιας, να ξέρετε ότι τον πλανήτη θα τον καταστρέψουμε εμείς οι ίδιοι. Είναι -ίσως- η μόνη κατάσταση που έχουμε πάρει στα χέρια μας και θα ολοκληρώσουμε την αποστολή μας με επιτυχία. Αργά ή γρήγορα. Είμαστε αποφασισμένοι για αυτό. Προς το παρόν όμως, όπως και τα προηγούμενα 2012 χρόνια, ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τα γενέθλια του θεανθρώπου. Γιατί είμαστε και καλοί, παραδοσιακοί χριστιανοί.

Παρά μία ώρα, μία μέρα.

   Τόσο κράτησε η κρουαζιέρα από το Πειραιά μέχρι τη Λέσβο. Δεν με πείραξε καθόλου για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι γουστάρω πολύ τα ταξίδια με το πλοίο, πόσο μάλλον, όταν γίνονται μέσα στο χειμώνα με καιρό καλοκαιριού. Ο δεύτερος λόγος ήταν, ότι με αυτό το τρόπο, μια ολόκληρη μέρα θητείας πέρασε και δεν άγγιξε. Άφησα πίσω το κέντρο με δυνατούς αποχαιρετισμούς, καλές γνωριμίες, όμορφες στιγμές, αρκετό προβληματισμό, ένα κιλό καραβανάδες, και μια πλάτη γυρισμένη, σε ότι μου έκανε τη μούρη ξινισμένη.

Σήμερα είναι Κυριακή...

  Η Κυριακή είναι μια ιδιαίτερη μέρα για τους περισσότερους από εμάς. Για κάποιους επειδή 'σήμερα είναι Κυριακή και πίνουμε από το πρωί'. Για κάποιους άλλους, επειδή είναι η μέρα που διεξάγεται η Ελληνική ...σούπερ λίγκα. Για άλλους, επειδή είναι η μοναδική μέρα που μπορούν να αράξουν από το μεροκάματο και να ζήσουν τη μοναδική μέρα χωρίς βάρδια. Κάποιοι άλλοι, αφιερώνουν την Κυριακή στο χόμπυ τους μιας και η πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου προσφέρει αυτή τη δυνατότητα. Την χθεσινή Κυριακή ήμουν -μαζί με κάποιους άλλους- στην τελευταία κατηγορία. Το χόμπυ? Έλα που δεν ξέρεις!! Η βόλτα? Τεράστια. Προορισμός? Το Σούνιο!!!!