Όλοι ίσοι ενώπιον του …. Ποδηλάτου!

     

   Εμβόλιμο άρθρο από τη φίλη και αναγνώστρια του blog Sister of Mercy, μέιντ ίν... Γιού Ές Έιιι!

Κρήτη. Καλοκαιρινή σεζόν. Η εργασία δε σημαίνει πάντα και χαρά...

  Η καλοκαιρινή σεζόν έχει ξεκινήσει για μένα εδώ και 10 μέρες. Κρήτη, νομός Λασιθίου, Άγιος Νικόλαος. Για τους επόμενους 5 μήνες, οι σελίδες της ζωής θα γραφτούν σε Κρητικό έδαφος. Κουράγιο σε όσους θα μείνουν πίσω. Με μεγάλη έκπληξη παρατηρώ ότι το μέρος έχει πολλούς τουρίστες και ας είναι ακόμα Μάιος. Οι προβλέψεις -και οι κρατήσεις- λένε ότι τα πράγματα θα είναι πολύ καλά φέτος για τον τουρισμό. Για μένα που είναι η πρώτη φορά που ξεκινάω τη σεζόν από τις αρχές του Μάη, είναι πρωτόγνωρο να βλέπω τόσους πολλούς τουρίστες. Παρόλο που ο καιρός δεν βοήθησε όλες αυτές τις μέρες. Αυτά όμως δεν τα καταλαβαίνουν οι Ρώσοι, Σκανδιναβοί, Άγγλοι και Γερμανοί. Γουστάρουν και χωρίς καύσωνα. Γιατί δεν γνωρίζουν και από καύσωνα!

Άδεια και... φύγαμε για τελικό!

   

    Άδεια και λίγες μέρες πολιτικής ζωής, στους δρόμους, παρέα με τους φίλους μου, που μου λείψανε. Ο καιρός έχει περάσει και ουσιαστικά μου έχει μείνει λιγότερο από μήνας υπηρετήσιμος.

Λίγο πριν την αναχώρηση...

  Ένας μήνας -και βάλε- απουσίας από το blog. Όχι ότι δεν υπήρχε δραστηριότητα η οποία μπορούσε να μετατραπεί σε κάποιο χαρούμενο άρθρο. Μάλλον δεν μπορούσα να συγκροτήσω τις σκέψεις μου και να γράψω ένα άρθρο με συγκεκριμένο θέμα. Είναι μια περίοδος που έχουν συμβεί ένα σωρό πράγματα, πιθανότατα όμως επισκιάζονται από το μεγάλο -επερχόμενο- γεγονός. Σχεδόν έχει φτάσει η στιγμή της αναχώρησης. Φέτος το πακέτο 'σεζόν σε νησί' μου προσφέρεται στην ολοκληρωτική του μορφή. Από Μάιο μέχρι Οκτώβρη. Πέντε μήνες μακριά από τον μεγάλο μικρόκοσμο μας. Οι 'δεύτεροι' λένε ότι θα κάνω την καλύτερη δουλειά. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί τους. Η φάση αυτή όμως δεν έχει μόνο πλεονεκτήματα. Έτσι λοιπόν, είμαι στην φάση που απολαμβάνω βροχή συναισθημάτων. Δεν είναι και ότι πιο νορμάλ να πίνεις την μπύρα με το φιλαράκι, ας πούμε, και φεύγοντας να του λες τα λέμε από Νοέμβρη. Έτσι πάει όμως, κάποιοι κάνουν τα κουμάντα τους στάσιμοι, άλλοι τα κάνουν μία εδώ, μία εκεί. Η ουσία είναι να καταφέρνεις να κάνεις όντως το κουμάντο σου.

Τέσσερις μήνες στη νήσο Λέσβο.

  

   Δεν γίνεται να χωρέσω όλου αυτού του καιρού, του μυαλού μου τα μηνύματα. Πολλές στιγμές.
   Τι εγώ καταλαβαίνω με τον όρο «στιγμές».

Λίγο από θάλασσα... και λίγο από βουνό!

  Ήταν Σάββατο βράδυ. Άραζα με παρεάκι στο νέο στέκι στον Κορυδαλλό. Το νέο στέκι είναι το Παράταιρο. Ένα καφενείο που λειτουργεί με τη μορφή αστικού συνεταιρισμού με κοινωνικό σκοπό για αλληλέγγυα οικονομία. Το αποτέλεσμα για τον πελάτη είναι ότι μπορεί να απολαμβάνει ποιοτικό αλκοόλ και ωραία μεζεδάκια σε λογικές τιμές. Δεν υπάρχει το αφεντικό που αρμέγει από παντού τους υπαλλήλους του προκειμένου να έχει το μέγιστο δυνατό κέρδος. Να το επισκεφτείτε!  Κλείνει η παρένθεση για το νέο στέκι. Όπως τα πίνω λοιπόν, εισερχόμενη κλήση από Θωμά. Όταν καλεί ο Θωμάς, έχει πάντα μια καλή πρόταση! Κυριακή πρωί ποδηλατάδα στη Σαλαμίνα όπου και θα συναντήσουμε ένα παρεάκι του σε κάποιο ταβερνάκι! Όνειρο! Πάμε λοιπόν.

Μύρισε καλοκαιράκι!

  Τα προγνωστικά στα δελτία καιρού ήταν μαζί μας. Το Σάββατο θα είχαμε ηλιοφάνεια και η θερμοκρασία ίσως να μας ωθούσε να βάλουμε στην τσάντα ακόμα και μαγιό. Σίγουρα ρακέτα. Κάτι τέτοιες μέρες η βόλτα στην παραλία είναι κανόνας. Η βόλτα κανονίστηκε από την προηγούμενη μέρα μιας και η δίψα για ήλιο, παραλία και ποδήλατο είναι μεγάλη. Έτσι λοιπόν μαζευτήκαμε τα άνεργα -και όχι μόνο- παιδιά και ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας.

Ένας χρόνος Ζωή ...Ποδήλατο.

  Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνη τη μέρα που καθώς επιστρέφαμε από τη βόλτα μας με το Σπυράκο γυρνάει και μου λέει 'πρέπει να φτιάξουμε το blog που λέγαμε ρε μαλάκα'. Το είχαμε συζητήσει αρκετές φορές μέχρι τελικά να το φτιάξουμε. Συμφωνούσαμε ότι θα ήταν πολύ ωραίο να καταφέρνουμε να δίνουμε την αίσθηση της βόλτας σε όσους θα μας διαβάζουν. Είτε είναι ποδηλάτες, είτε γουστάρουν βόλτες, είτε επειδή γουστάρουν γενικότερα, είτε επειδή είμαστε φίλοι και θέλουν να διαβάζουν τα γραπτά μας.

Απεργία, Πορεία, Παραλία!

  Η επιστροφή στην ανεργία είναι πλέον γεγονός. Είμαι και πάλι μέρος του 27% του εργατικού δυναμικού που δεν έχει δουλειά. Εντάξει, είναι κοινώς αποδεκτό πως όταν δεν έχεις δουλειά δεν έχεις και λεφτά να κινηθείς με τις όποιες ανέσεις θέλεις. Έχεις όμως την άνεση να καταναλώνεις ελεύθερο χρόνο για να κάνεις τόσα πράγματα τα οποία σου λείπουν όσο δουλεύεις. Με τόσο ελεύθερο χρόνο λοιπόν και με μία τόσο όμορφη μέρα μέσα στο Φλεβάρη, μετά από μία εβδομάδα με κρύο, συνεφιές και βροχές, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω από το να πάρω το ποδηλατάκι μου και να ξεχυθώ στους δρόμους.

Κάπως ετσι πάει το πράγμα....

  Δεν έχει αλλάξει και τίποτα από την τελευταία φορά που έγραψα στο blog. Εκτός από το γεγονός ότι τότε ήταν 2 βδομάδες που δούλευα χωρίς να πάρω ρεπό ενώ τώρα είμαι στον 1 μήνα και βάλε. Χωρίς ρεπό. Τελικά, είναι σίγουρο ότι ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να δουλεύει. Που να στριμωχτούν όλες οι υπόλοιπες δραστηριότητες και ο χρόνος για τα άλλα πράγματα που θέλεις να κάνεις, εκτός από το να δουλεύεις -και να κουράζεσαι- και να κοιμάσαι -για να ξεκουράζεσαι. Από την άλλη, σύμφωνα με την κοινή γνώμη, ίσως να πρέπει να κάνουμε και το σταυρό μας όσοι έχουμε την ευκαιρία να μας εκμεταλλεύονται εργοδότες για λίγα ευρώ. Βέβαια η κοινή γνώμη, ψήφισε τον Αντώνη Σαμαρά πριν 6 μήνες για χάρη αυτών των λίγων ευρώ. Ας μην συνεχίσω σε αυτό το μαύρο mood, άλλα θέλω να γράψω.