Κρυφοκοίταμε

   Έχει μπει για τα καλά το καλοκαίρι. Για τα καλά μας βρίσκει ακόμα στην Αθήνα. Για τα καλά σκέφτομαι πως να ξεκινήσω αυτό το άρθρο. Θα ήθελα να γράψω για το πόσο μου λείπουν οι ατελείωτες ανέμελες μέρες διακοπών, προηγούμενων ετών. Θα ήθελα να γράψω για το πόσο μου έχει λείψει ένα βράδυ ακατάπαυστου χορού, μέχρι να βγάλουν τα πόδια μου φουσκάλες και το χάραμα που σε γαργαλάει το νησιώτικο αεράκι της καλημέρας , να πάω να σβήσω τα πληγιασμένα μου πέλματα, με μια βουτιά στη θάλασσα της Αιγιάλης.

Μια βόλτα στο Hyde Park του Κολωνού DC

   Επιστροφή στις ρίζες. 

   Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από το καιρό που σουλάτσαρα με επίκεντρο τη γειτονιά μου και ξεμακρένωντας, σιγά-σιγά, από αυτή όλο και περισσότερο καθώς μεγάλωνα και εγώ μαζί με την ηλικία της γης. 

Ο θεός κουβαλάει το "10" στη πλάτη

   Ένα άρθρο επηρεασμένο από τη στρογγυλή θεά. Τέτοιες μέρες κάθε τέσσερα χρόνια αναβιώνει εκείνο το συναίσθημα που μου βγήκε για πρώτη φορά στο πρώτο μουντιάλ που θυμάμαι και είδα σαν παιδί. Ήταν το 1994. Η ομάδα που εκπροσωπεί τους ινδιάνους που κατοικούν σε αυτό το οικόπεδο έπαιρνε για πρώτη φορά μέρος σε μια τέτοια διοργάνωση και όλος αυτός ο ντόρος, εκείνης της εποχής είχε κάνει φοβερό θόρυβο στα αυτιά μου.

Καλοκαιρινή σεζόν στην Κρήτη (Κύκλος ΙΙ)

   Πέρασαν κιόλας 2 μήνες από το τελευταίο άρθρο. Όταν βλέπω πόσο καιρό κάνω να γράψω κάτι στο blog, μου φαίνεται πως ο χρόνος κυλάει πολύ γρήγορα. Ο Ιούνης πλησιάζει στο τέλος του. Οι τουρίστες αυξάνονται και πάνε και ζούμε εμείς σκληρά κι αυτοί καλύτερα!

Το καμάκι.

   Απόγευμα στη δουλειά, η ώρα ζορίζεται να τσουλήσει. Είναι αυτό το διάστημα από τις 17:00-20:00 που σκέφτεσαι σταθερά ένα μεγάλο «Τι κάνω εγώ τώρα εδώ». Όπου και αν είσαι ότι και να κάνεις μέσα σε αυτό το τρίωρο αν βρίσκεσαι στη δουλειά δεν υπάρχει περίπτωση να μη το σκεφτείς τουλάχιστον δύο φορές. Εξαιρούνται τα golden boys.

Αποστολή αυτοκτονίας...

   Κυριακή γιορτή και σχόλη να ήταν η βδομάδα όλη... Αμ δε, μη φας. Γλαρόσουπα! Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στο μικρό γιό του κυρ Θόδωρα, μπας και ζηλέψει λίγο την ώρα που φυτεύει κρεμμύδια στο κήπο. Είναι επίσης αφιερωμένο στο φίλο μου το Σώτο -θα σας τον συστήσω παρακάτω-, με το χαλύβδινο κουράγιο και τα ανεξάντλητα ψυχικά αποθέματα.

Με αεροπλάνα και βαπόρια...

   

   Με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς. Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό από τα δύο ταξίδια που έκανα μέσα στον Απρίλη.

Reconstruction

  

   Ανακατασκευή. Μου αρέσουν πολύ τα αντικείμενα και οι καταστάσεις που έρχονται από το παρελθόν, είναι λειτουργικές στο παρόν και αν δεν δημιουργηθεί κάποια αιτία, θα υπάρχουν και στο μέλλον.

Το απλό εκκρεμές

  Το ταξίδι για την Κρήτη έχει ξεκινήσει. Το άρθρο θα γραφτεί αρχικά στο χέρι, στο κατάστρωμα του Μπλε Ορίζοντα. Έχω να γράψω κείμενο στο χέρι -μάλλον- από τα χρόνια του λυκείου, με τις περίφημες και αναγκαστικές εκθέσεις. Με γράψιμο λοιπόν θα ξεκινήσει η σεζόν στο νησί. Ή αλλιώς, με γράψιμο θα τελειώσει η σεζόν στην Αθήνα.

Απ' όλες τις ημέρες, η Κυριακή μ' αρέσει!

  Η τιτάνια ομάδα ποδηλασίας που ακολουθώ με αγάπη, σεβασμό και ενθουσιασμό τα τελευταία χρόνια έχει αυξήσει τη δραστηριότητα της. Το νορμάλ πρόγραμμα της ομάδας είναι να γίνεται μια βόλτα κάθε μήνα. Πλέον, κάθε Κυριακή ...βγαίνει κίνηση! Ας όψεται Ο ΑΘΛΟΣ. Το συγκεκριμένο project έχει τέτοιο βαθμό δυσκολίας, που καμία προετοιμασία δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι θα τα καταφέρεις. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν θα προετοιμαστείς όσο το δυνατόν καλύτερα. Έτσι λοιπόν, πριν 2 βδομάδες ήταν η Χαλκίδα, σήμερα ήταν οι Άγιοι Θεόδωροι. Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε Σούνιο αλλά εγώ δεν ακολούθησα.