Ρόδα, τσάντα και... Κοπάνα

   Πέρασε ένας μήνας, πέρασε και ένας χρόνος όμως. Γιατί όχι τώρα και αν όχι τώρα, τότε πότε;! Μη πάει ο νους σου στο κακό. Δεν αναφέρομαι στα κοινωνικά διλήμματα των κατοίκων του οικοπέδου, τα οποία ψάχνουν να βρουν τις απαντήσεις τους μέσα από τις πολιτικές επιλογές που τους δίνει η Προεδρευομένη -Αστική- Δημοκρατία, που έχουμε για πολίτευμα.

Παύση χειμερίας νάρκης!

  Είκοσι δεκαπέντε.. Καλή χρονιά σε όλους. Ο χρόνος τρέχει σαν τρελός. Ένας φίλος με τα ίδια χρόνια -με τα δικά μου- είναι δάσκαλος. Τα παιδιά που δίνουν φέτος πανελλήνιες εξετάσεις, γεννήθηκαν όταν δίναμε πανελλήνιες εξετάσεις εμείς, μου είπε πάνω σε μια συζήτηση! Το συγκεκριμένο μέτρο 'σύγκρισης' μου προκάλεσε αυτό το μικρό σοκ του ανοιχτού στόματος και της ταχύρυθμης σκέψης ολίγων δευτερολέπτων. Βοήθεια μας!!!

96 ώρες

   Σήμερα είναι το πρώτο βράδυ που θα κοιμηθώ με τα παντζούρια κλειστά. Ο βασιλικός τελικά με διέψευσε. Δεν άντεξε το κρύο. Καλύτερα θα έλεγα ότι το φταίξιμο είναι όλο δικό μου, θα έπρεπε να γνωρίζω πως οι βασιλικοί δεν αντέχουν το κρύο, όπως γνωρίζω πλέον καλά, πως το κρύο δεν το αντέχουν ούτε οι παπαγάλοι.

Φάτσες δρόμου.

   Στο πνεύμα των γιορτών μέσα από το οποίο προμοτάρετε η τόνωση των αγορών. Νομίζω ότι το μοναδικό καλό πράγμα που βρίσκω σε ένα κράτος όταν δηλώνει επίσημη θρησκεία και εθνικές γιορτές, είναι οι άγραφες άδειες που ξεπηδάνε μέσα στο χρόνο, σε συγκεκριμένους μήνες και συγκεκριμένες μέρες.

Να κάνω μια βόλτα;!

   Το αντίδοτο στο στράβωμα είναι το χαμόγελο. Το αντίθετο στη πολυπλοκότητα είναι η απλότητα. Το αντίστροφο της σκέψης είναι η δράση. Το μόνο πράγμα που θα σε βρει σίγουρα, στο σπίτι σου, είναι ο ντελιβεράς. Η ζωή χρόνια τώρα, γυρνάει στους δρόμους.

Σήμα... Καμπάνα!

   «Τράβηξα δειλά-δειλά της Κερκόπορτας το σύρτη, και πήραν φωτιά τα μάτια μου, μάγκα μου από όσα είδα...». Είναι κοντά τρεις μήνες πράγματα μέσα στο κεφάλι μου. Ψάχνουν να βρουν το δρόμο και να βγουν από αυτό το υπέροχο κατασκεύασμα που λέγεται εγκέφαλος, ώστε να καταφέρουν να εκφραστούν με λέξεις. Όπως κατάλαβες, θα σε γαμήσω στο scrollαρισμα πάλι!

20 βαθμοί Κελσίου. Λιακάδα και άπνοια!

  Κόντεψαν να κλείσουν εφτά ολόκληροι μήνες χωρίς καμία ποδηλατική δραστηριότητα παρέα με το μικρό γιο του κυρ Θόδωρα. Οι λόγοι γνωστοί και δεν χρειάζεται να τους αναφέρουμε πάλι.

Μια βόλτα στον κόλπο Μιραμπέλου

  Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών όπου και δεν υπάρχει η βάρδια στο πρόγραμμα μου, υπάρχει ελεύθερος χρόνος να κάνω πράγματα που δεν μπορούσα να κάνω καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Τα περισσότερα από αυτά προαπαιτούν καλές καιρικές συνθήκες. Ήθελα απλά να κυκλοφορήσω έξω. Να κάνω ποδήλατο, να πάω για μπάνιο, να αράξω στην παραλία και να διαβάσω το βιβλίο μου. Καλοκαιρινά πράγματα. Αυτό ήταν το μεράκι μου. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν μπορώ να απαιτήσω καλοκαιρινές μέρες στα τέλη του Οκτώβρη. Τα δελτία καιρού έκαναν λόγο για βροχές όλη αυτή την εβδομάδα. Τις πρώτες μέρες άραζα λίγο αμήχανα. Από την καθημερινή απασχόληση και το γεμάτο πρόγραμμα, μπαίνω σε μία περίοδο αράγματος χωρίς όμως να μπορώ να κουνηθώ από το σπίτι. Αρχικά αισθάνθηκα άβολα και ένιωσα τις τάσεις φυγής να με πιάνουν. Κατάφερα να σκεφτώ ψύχραιμα. Αυτό ήταν το ζητούμενο μετά από ένα τόσο σκληρό καλοκαίρι, είπα στον εαυτό μου. Μπορεί να μην κάνω τίποτα και το σπίτι να αρχίζει να με καταπίνει μιας και ο καιρός δεν επιτρέπει τις εξόδους αλλά παράλληλα πετυχαίνω τον αντικειμενικό στόχο. Ξεκουράζομαι σε πολύ ωραίο περιβάλλον...

Τέλος εποχής.

    Καθόμουν και έψαχνα παλιές φωτογραφίες που θα μπορούσα να προσθέσω άνετα σε αυτό το άρθρο. Μετά από κάμποση ώρα κατέληξα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για κάτι τέτοιο. Αφενός είχε μαζευτεί πολύ υλικό και αφετέρου, όσοι ήδη γνωρίζετε, θα καταλάβετε και τις εικόνες θα τις βρείτε μέσα στο μυαλό, τη καρδιά και τη ψυχή σας. Για όσους δεν γνωρίζετε και δύσκολα θα καταλάβετε, συγνώμη προκαταβολικά, ελπίζω όμως να πιάσετε το νόημα.

Η εκκίνηση της αποθεραπείας

  Η στιγμή της λύτρωσης έφτασε. Οι μέρες της ελευθερίας αλλά και του ...διαφορετικού, έχουν ξεκινήσει. Η αποστολή εξετελέσθη. Σχεδόν 6 μήνες κοπιαστικής εργασίας, χωρίς προγραμματισμένο και προβλεπόμενο ρεπό. Τα κατάφερα. Η αυτοπεποίθηση μου ψήλωσε καμιά δεκαριά πόντους. Η ηθική μου ικανοποίηση, μεγάλη. Η περηφάνια γεμίζει αέρα τα πνευμόνια μου και φουσκώνω. Τώρα μπορώ να ξεκουραστώ. Να ασχοληθώ με την φροντίδα του τομαριού μου, της πολεμικής μηχανής που μου επέτρεψε να τα καταφέρω ή αντίστροφα, που δεν με άφησε να καταρρεύσω. Με την ανασυγκρότηση του πνεύματος μιας και το μυαλό έπηξε καλά κατά τη διάρκεια αυτής της εξάμηνης -όχι και τόσο καλά- στημένης ρουτίνας.