Όχι! Ναί!;, Ναί! Όχι!;... Εμπρός;! Εμπρός;! Παρακαλώ!;

   

   Τη Κυριακή ο -Κυρίαρχος- λαός καλείται να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του. Μετά το εθιμοτυπικό των εκλογών έχουμε για πρώτη φορά ύστερα από το 1974 -Αν δεν κάνω λάθος- δημοψήφισμα στο οικόπεδο που κατοικούμε.

Working class hero

  Έφτασε και πάλι η βραδιά που θέλω να γράψω ένα κείμενο. Εδώ που βρίσκομαι έχω ελάχιστους ανθρώπους όπου μπορώ να αραδιάσω ότι έχω μέσα στο μυαλό μου και να υπάρξει -όχι απαραίτητα κατανόηση αλλά τουλάχιστον- επικοινωνία. Και είναι σημαντική για μένα η επικοινωνία. Αλλιώς θα καθόμουν να μιλάω στα ντουβάρια. Αυτά που είναι φτιαγμένα από τούβλα και τσιμέντο, όχι τα δίποδα. Έτσι λοιπόν θα ξεμπουκώσω με ένα κείμενο.

Μέρες ανάποδα... Μετράμε.

3,2,1...

   Αύριο ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω. Όχι όμως αργότερα από τη μία. Από αύριο η κατάσταση που ονομάζεται ρουτίνα, σταδιακά, δεν θα έχει καμιά σχέση με τη μέχρι τώρα καθημερινότητά μου. Για λίγο καιρό τουλάχιστον. Μετά θα δούμε. Μία-μία οι δουλειές. Πάω να κόψω λίγο δυόσμο και τέσσερα κομματάκια λάιμ και έρχομαι...!
Αμ μπάκ!

Sin City

   Έψαχνα τις προάλλες να βρω το πτυχίο μου του lower. Ένα πράγμα εδώ και δεκατρία χρόνια άχρηστο. Όχι οι γνώσεις, αλλά το πτυχίο ως πιστοποιητικό. Τότε είχα φανταστεί ότι σύντομα για κάπου θα χρειαζόταν, μέχρι προχθές το είχα ξεχάσει ως κατέχων προσόν. Χθες αναγκάστηκα να το ξανά θυμηθώ.

35% Αμοργός...

   Χθες ήταν το πρώτο βράδυ που έπεσα να κοιμηθώ με ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα. Τα παντζούρια έτσι και αλλιώς τα έχω ανοιχτά χειμώνα καλοκαίρι μέρα και νύχτα. Άντε ψέματα, το πρωί όταν φεύγω για τη δουλειά τα κλείνω πλέον για να κρατάνε τη ζέστη έξω από το σπίτι. Με αυτό το μικρό τέχνασμα, το καλοκαίρι που μας πέρασε, στο ψυχιατρείο, το ένα και μοναδικό αίρκοντίσιο το ανοίξαμε μόλις δύο φορές! Μια μικρή παρένθεση για να μη στο παίζω ήρωας, το βράδυ που μαζευόμουν αρκετές φορές γύρναγε ένας ανεμιστήρας. 
Που λές... Σήμερα το πρωί σηκώθηκα με μια διεγερμένη όσφρηση από μυρουδιά δυόσμου.

Πέρασε ο πρώτος μήνας... Η Σύνοψη

  Σήμερα είναι το πρώτο βράδυ που θα αράξω σπίτι από τότε που ήρθα στο νησί. Ευκαιρία για κείμενο. Δεν θέλω πολλές κουβέντες αλλά σκέφτομαι πολλά. Τι καλύτερο από το να γράψω, λοιπόν? Ένας μήνας και κάτι μέρες στο νησί... Για πάμε να κάνουμε έναν μικρό απολογισμό μέχρι τώρα....

Η Καρλότα και το τρίκυκλο...

   Μπαράζ ποδηλατικών επιστολών αυτό το μήνα στο μπλόγκ! Πράγμα που είχε καιρό να συμβεί και φυσικά μας κάνει πολύ χαρούμενους. 
  Αυτή τη φορά η φίλη Γιώτα, ξετυλίγει το κουβάρι της προσωπικής της ιστορίας με το ποδήλατο πιάνοντας το από τα... Παιδικά της χρόνια!
  Φυσικά να θυμίσουμε πάλι ότι... Όποιος/α θέλει... zwhpodilato@hotmail.com

Διλλήματα που έχει η ζωή... Ποδήλατο.

   Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Ίδρωσες έτσι;! «Που θα το πάει πάλι ο μπαγάσας ο Ράκος...», σκέφτεσαι. Έχουμε και λέμε... Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα,

Είσαι έτοιμη; Φύγαμε!

   Το κείμενο που ακολουθεί είναι η μαρτυρία ενός ποδηλατομπαμπά και το ψηστήρι που... Δεν χρειάστηκε να κάνει στη μικρή του κόρη, για να την πείσει να αφήσουν το καροτσάκι για... Το ποδήλατο.

  Παντελή ευχαριστούμε πολύ.

  Υ.Γ. Υπενθυμίζουμε πως όποιος θέλει να μοιραστεί μια δική του ιστορία πάνω στα πετάλια... zwhpodilato@hotmail.com

Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα!! Τι, όχι?!

  Αν βάλω τις ημέρες πάνω στον ζυγό της χρονιάς, πλέον ο ζυγός θα κλίνει προς την πλευρά της Κρήτης. Την προηγούμενη χρονιά έζησα εδώ για περισσότερους από 6 μήνες. Φέτος, βρίσκομαι εδώ πιο νωρίς από ποτέ και αν όλα πάνε όπως έχουν υπολογιστεί, πάμε για διαμονή εφτά μηνών.