Μία βόλτα με απ' όλα!!

  Όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν να μη γίνει η αρχή του διαστήματος ανεργίας και να ξεκινήσει το πετάλι. Από το ένα κείμενο ανά τέσσερις μήνες, περνάμε στο επίπεδο του γραψίματος μέρα παρά μέρα. Το σταυρό μας να κάνουμε να έχουμε δουλειά! Επιβιβαστείτε να σας πάω μια βόλτα!

Το τέλος άλλης μιας εποχής και η εκκίνηση της ελευθερίας

   Όπως στο ποδήλατο, έτσι και στη ζωή όταν ανεβαίνεις μια ανηφόρα είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι μετά θα κατέβεις μια κατηφόρα. Είναι ανάλογα μεγέθη. Όσο μεγαλύτερη, σκληρή και κοπιαστική η ανηφόρα, τόσο μεγαλύτερη, ευχάριστη και με τρελή ταχύτητα η κατηφόρα. Μια τεράστια ανηφόρα της ζωής μου έλαβε τέλος. Έκατσα μία μέρα στο πιο ψηλό σημείο να ξεκουράσω το σώμα μου και τώρα... πάμε για κατηφόρα θανάτου!

Ο Δούκας της Βουργουνδίας προτιμάει το ποδήλατο

  Ποδηλατικό χτύπημα από τη Γαλλία... Τη πολιτική ευθύνη την αναλαμβάνει σεσημασμένη φίλη του μπλόγκ γνωστή και ως, «Sister of Mercy».
  Το μουσικό χαλί δικό μας...

La Gale - Passe Ton Chemin

Υ.Γ.1 Να υπενθυμίσουμε ότι για όποιον/α θέλει...zwhpodilato@hotmail.com

Λευτεριά στο 1(ένα) το... Κρατούμενο!

   Ότι αφήνεις σε αφήνει. Έχει μπει για τα καλά ο Νοέμβρης. Πάνω που είπαμε να μπούμε σε σειρά μετά τα του καλοκαιριού. Αυτός ο καιρός αυτές τις μέρες, δεν σε αφήνει να αγιάσεις και πολύ καλά κάνει.

Να μην ξεχνάω να κάνω και λίγο ποδήλατο...

  Δεν είναι λίγες οι φορές όπου κοιτάζεις ένα μέγεθος και ανάλογα από ποια σκοπιά θα το δεις, μπορεί να φανεί από λίγο έως τεράστιο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το μέγεθος αυτό είναι ο χρόνος. Η πρώτη οπτική είναι ότι έχουν περάσει μόλις -σχεδόν- τρεις μήνες στη δουλειά και έχουμε άλλο τόσο. Η άλλη οπτική είναι για πότε πέρασαν τρεις ολόκληροι μήνες χωρίς να έχω κάνει ούτε μια πεταλιά.

Περί Δημοψηφίσματος...

  Στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, έχουμε να δούμε την ύστατη μορφή Δημοκρατίας -δηλαδή ένα δημοψήφισμα- 41 ολόκληρα χρόνια. Από τότε, σε όλη την Ευρώπη έχουν διεξαχθεί δεκάδες δημοψηφίσματα σε πολλές χώρες. Έφτασε λοιπόν αυτή η ώρα και για την Ελλάδα.

Όχι! Ναί!;, Ναί! Όχι!;... Εμπρός;! Εμπρός;! Παρακαλώ!;

   

   Τη Κυριακή ο -Κυρίαρχος- λαός καλείται να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του. Μετά το εθιμοτυπικό των εκλογών έχουμε για πρώτη φορά ύστερα από το 1974 -Αν δεν κάνω λάθος- δημοψήφισμα στο οικόπεδο που κατοικούμε.

Working class hero

  Έφτασε και πάλι η βραδιά που θέλω να γράψω ένα κείμενο. Εδώ που βρίσκομαι έχω ελάχιστους ανθρώπους όπου μπορώ να αραδιάσω ότι έχω μέσα στο μυαλό μου και να υπάρξει -όχι απαραίτητα κατανόηση αλλά τουλάχιστον- επικοινωνία. Και είναι σημαντική για μένα η επικοινωνία. Αλλιώς θα καθόμουν να μιλάω στα ντουβάρια. Αυτά που είναι φτιαγμένα από τούβλα και τσιμέντο, όχι τα δίποδα. Έτσι λοιπόν θα ξεμπουκώσω με ένα κείμενο.

Μέρες ανάποδα... Μετράμε.

3,2,1...

   Αύριο ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω. Όχι όμως αργότερα από τη μία. Από αύριο η κατάσταση που ονομάζεται ρουτίνα, σταδιακά, δεν θα έχει καμιά σχέση με τη μέχρι τώρα καθημερινότητά μου. Για λίγο καιρό τουλάχιστον. Μετά θα δούμε. Μία-μία οι δουλειές. Πάω να κόψω λίγο δυόσμο και τέσσερα κομματάκια λάιμ και έρχομαι...!
Αμ μπάκ!

Sin City

   Έψαχνα τις προάλλες να βρω το πτυχίο μου του lower. Ένα πράγμα εδώ και δεκατρία χρόνια άχρηστο. Όχι οι γνώσεις, αλλά το πτυχίο ως πιστοποιητικό. Τότε είχα φανταστεί ότι σύντομα για κάπου θα χρειαζόταν, μέχρι προχθές το είχα ξεχάσει ως κατέχων προσόν. Χθες αναγκάστηκα να το ξανά θυμηθώ.