Το πετάλι έγινε επαγγελματικό καθήκον!!!

  Η δουλειά σε επίπεδο μισθωτού υπαλλήλου είναι κάτι το οποίο δεν μας αρέσει. Θέλω να πω, αν υποθέσουμε ότι με κάποιον -οποιονδήποτε- τρόπο είχαμε λυμένο το οικονομικό μας, μάλλον σχεδόν κανείς από εμάς δεν θα συνέχιζε να κάνει τη δουλειά του από χόμπι. Εκτός και αν η δουλειά του ήταν να ασκεί ένα από τα χόμπι του. Είναι σίγουρα κάτι το οποίο μπορεί να σε κάνει περισσότερο ευτυχισμένο. Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση μιας και ποτέ μέχρι τώρα στη ζωή μου, δεν είχα βγάλει λεφτά κάνοντας κάτι που μου αρέσει. Κάτι που θα έκανα ούτως ή άλλως ακόμα και να μη μου έφερνε έσοδα.

 

Η εορταστική εκδρομή για την 21η Δεκεμβρίου (Ράκος edition)

   Το πράγμα στήθηκε κάπως έτσι... (Συνομιλία από viber το προηγούμενο βράδυ... Χρησιμοποιήθηκε μέχρι και το γνωστό βαλιτσάκι της ΕΥΠ για την υποκλοπή.)

Βόλτα με τους rookies στο εξοχικό. (Ράκος edition)

   Δε ξέρω τι έχει σημασία να γράψω για αυτή τη βόλτα. Ίσως καλύτερα θα ήταν να διάβαζα ένα κείμενο από τα παιδιά, Νικόλα και Διονύση. Φταίει από την άλλη και ο Σταύρος που πλέον μου δένει τα χέρια κόμπο αφού το ότι γράφει με καλύπτει σε ποσοστό πάνω από 80%.

Μέσα από αυτή τη βόλτα νομίζω και εγώ και ο ψηλός ξανά γίναμε πάλι σχολιαρόπαιδα στις πρώτες μέρες του σχολικού έτους.

Βόλτα με τους rookies στο εξοχικό...

  Έντονη ποδηλατική δραστηριότητα λίγο πριν το 2016 αποτελέσει παρελθόν. Πριν -καλά καλά- καταλαγιάσουν τα κρυοπαγήματα από τα τελευταία κατορθώματα στην προσπάθεια μας να επισκεφθούμε τη λίμνη Δόξα, η ερασιτεχνική αθλητική ομάδα Ζωή... Ποδήλατο βρίσκεται και πάλι στο δρόμο για μία ακόμα εμπειρία. Αυτή τη φορά η ομάδα δεν αποτελείται από τους συνήθεις ύποπτους. Αυτή τη φορά η ομάδα αποτελείται από 4 παίχτες. Οι 2 είναι πρωτοεμφανιζόμενοι στο παιχνίδι. Θα τους βάλουμε στο κλίμα με μία επίσκεψη στο 'εξοχικό'. Την Αίγινα δηλαδή.

Η εορταστική τελετή για την 21η (?) Δεκεμβρίου

  Αυτή τη φορά δεν χρειαζόταν να είναι Δευτέρα. Άλλωστε και η Δευτέρα είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες για εμάς. Δεν είναι η ...Κυριακή της ερασιτεχνικής αθλητικής ομάδας Ζωή... Ποδήλατο. Αυτή τη φορά σημασία είχε η ημερομηνία. Ότι μέρα και να ήταν. 21 Δεκέμβρη. Το χειμερινό ηλιοστάσιο. Η μεγαλύτερη σε διάρκεια νύχτα του έτους. Από αύριο, η μέρα όλο και θα μεγαλώνει. Αυτό -για εμάς- αποτελεί χαρμόσυνο νέο. Σε τέτοιο βαθμό που το γιορτάζουμε. Πέρσι είμασταν οι Αρχαίοι Χασομέριοι και αποχαιρετήσαμε την 21η Δεκέμβρη από την Αίγινα. Φέτος; Ας το πάρουμε από την αρχή...

Αποστολή 19/11: Το απόλυτο ποδηλατικό κομπαρσιλίκι (Ράκος edition)

   Τετάρτη βράδυ στα μισά του Νοέμβρη. Βρίσκομαι στη πόλη Cienfuegos. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι μετά από μια γεμάτη μέρα σουλάτσου σε μια καινούρια πάλι για εμάς, γειτονιά, πόλη, μέρος… . Το μυαλό μου και η ψυχή μου βασανίζονται από τις 100 φωτιές που έχουν ανάψει μέσα μου.

Αποστολή 19/11: Το απόλυτο ποδηλατικό κομπαρσιλίκι

   Μετά από μία πολύ κουραστική καλοκαιρινή σεζόν, βρισκόμαστε στη χρονική περίοδο όπου απολαμβάνουμε αυτά που σπέρναμε όλο το καλοκαίρι. Είναι η περίοδος όπου μπορούμε να κάνουμε διακοπές. Και επειδή είμαστε λάτρεις του καλοκαιριού έπρεπε να βρούμε καλοκαίρι μέσα στον Νοέμβρη. Κάπως έτσι βρεθήκαμε στην Κούβα.

   Σε αυτό το κείμενο δεν θα αναλυθούν οι διακοπές στην Κούβα. Εδώ δεν είναι Lonely Planet για να συντάξουμε τουριστικό οδηγό. Εδώ η ζωή …είναι ποδήλατο.

Σα να μη πέρασε μια Δευτέρα (Μέρος 2ο)

   Πάμε λίγες μέρες πίσω...

   Αρχές Οκτώβρη με βρίσκουν σε κατάσταση κλεισίματος της κουζίνας του μαγαζιού που εργάζομαι. Τα μαγειριλίκια έχουν δώσει τη θέση τους στο ατελείωτο καθάρισμα, το οποίο με έχει πάνω σε μια σκάλα, φασκιωμένο με τη μπλούζα μου, μια αυτοσχέδια μάσκα από βαμβάκι και λίγο νερό, τυλιγμένα τα χέρια μου με κάτι παλιό πανιά και να τρίβω με καυστικά νίτρα τις φούσκες της κουζίνας για να καθαρίσουν από ξεραμένα λίπη και λάδια ετών... Στα αυτιά μου το mp3 δίνει το beat που χρειάζομαι ώστε όλα τα σταυροκάντιλα που ρίχνω να πατάνε πάνω του...

Σα να μην πέρασε μια Δευτέρα....

  Γεια σας παιδιά!!! Καλή χρονιά να έχουμε! Όλα δείχνουν πως το φαινόμενο της Δευτέρας θα συνεχιστεί και φέτος, αρχής γενομένης από σήμερα. Συνεπείς-ίσως και πέρα από κάθε φαντασία- στο πλάνο των γούστων μας, σήμερα είχαμε αγιασμό. Οι σουρεάλ καταστάσεις και τα κομπαρσιλίκια ξεκινούν με αυτό εδώ το κείμενο... Κάπου εδώ θα ήθελα να σας θυμίσω: Της Δευτέρας θα της γαμάμε τη μάνα!!

Ο Ράκος το σκασε...

Το βλέπεις εκείνο το βουνό...

   Έχει μπει καλοκαιράκι πλέον ξεκάθαρα. Οι μέρες στην Αθήνα τσουλάνε με μια γαμημένη αναμονή που μου τη σπάει πολύ. Περιμένω και εγώ τέλος Ιούνη αρχές Ιούλη να πάρω τη σειρά μου και να φύγω για το καλοκαιρινό μεροκάματο, αλλά... Υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά». Για που;! Για ποιόν/α και για πόσα;!