Μια Παιδική Χαρά

   Δευτέρα 04/01/2021 , ξεκινάει η πρώτη βδομάδα του έτους. Ο καιρός βροχερός και η διάθεση πεσμένη μιας και τα μέτρα περιορισμού και εγκλισμού συνεχίζουν. Κρατάμε όμως το ηθικό μας ψηλά μιας και έχει πέσει σύρμα για μικρό κομπαρσιλίκι το Σαββατοκύριακο εντός Περιφέριακης Ενότητας.

Και οι 7 ήταν υπέροχοι

 

    Τον Ιούνιο του 2020 ήταν η πρώτη φορά που βγήκαμε στο δρόμο για να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα από αυτές που λατρεύουμε να κάνουμε και τελικά, δεν τα καταφέραμε. Τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περιμέναμε μιας και είχαμε μια σοβαρή πτώση και η βόλτα έλαβε τέλος με την ομάδα να οπισθοχωρεί διάσπαρτη. Κάποιοι επιστρέψαμε με τρένα, άλλοι με αυτοκίνητα, άλλοι με ασθενοφόρα. Ευτυχώς, η ζημιά δεν ήταν ανεπανόρθωτη. Αυτή η εμπειρία έφερε κάποιες ζυμώσεις στο μυαλό του κάθε ενός από εμάς άρα και σε όλη την ομάδα. Εξακολουθούμε να μην αφήνουμε στη μέση ποδηλατικές επιχειρήσεις. Έτσι, ακόμα πιο έμπειροι, ακόμα πιο δυνατοί, ακόμα πιο δεμένοι και λίγο πιο 'σοβαροί' επιστρέφουμε για άλλη μια φορά να ολοκληρώσουμε αυτό που έμεινε στη μέση τον περασμένο Ιούνιο. 

"Μπαίνουν σε ένα μπαρ η Θάλεια, ο Covid19 και το Μαρμάρι"...

 

Το 2020 φαίνεται αποφασισμένο να αναδείξει για τα καλά, το πόσο χάλια τα έχει καταφέρει το ανθρώπινο είδος ως προς την ύπαρξη του πάνω στον πλανήτη Γη. Η πανδημία, οι προτεραιότητες του ανθρώπου, η κλιματική αλλαγή, οι πόλεμοι. Η πανδημία και η αντιμετώπιση της από το εκάστοτε πολιτικό προσωπικό αλλά και από τους πολίτες, καθιστούν την κατάσταση σουρεαλιστική, τουλάχιστον. Μέσα σε όλα αυτά, δουλεύω καλοκαίρι εντός Αθηνών και δεν θυμάμαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Το ποδήλατο είναι πολυτιμότερο από ποτέ μιας και είναι ο κυριότερος τρόπος διαφυγής από όλα αυτά. Άλλη μια τέτοια απόπειρα για λίγη ποιότητα πραγματοποιήθηκε και το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Στο δρόμο...

Κεφάλαιο τρίτο: "Πύργος-Καλαμάτα είναι άλλη κατηγορία..." 

   Σήμερα πριν από ένα χρόνο ακριβώς αποχαιρέταγα στο Ψηλό στην Ελαία και καβάλαγα το ποδηλατάκι μου για να φτάσω στο Πύργο κάνοντας μια ενδιάμεση στάση για επίσκεψη και ύπνο στο χωριό της αγαπημένης μου νονάς της Δήμητρας. Μια νονά που υπηρέτησε το θεσμικό της ρόλο απίστευτα όμορφα και με αγάπη.

Τα προηγούμενα δύο κεφάλαια που περιγράφω τις μέρες που συμμετείχα και εγώ στο "Tour de Peloponnese", τα έγραψα στην ώρα τους και στις μέρες τους... Πέρσι δηλαδή. Το τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο το κράτησα στο μυαλό μου και στη ψυχή μου "κάβα". Να το παλαιώσω λίγο, όπως κάνουν με τα κρασιά, όπως έχω γράψει σε προηγούμενο κείμενο, "Πιο παλιά έγραφα και γιατί ήθελα να επικοινωνήσω σκέψεις, φάσεις, με το κρυφό πόθο του να παρακινήσω γιατί όχι να εμπνεύσω τον όποιο την όποια να μπει σε "κίνηση". Πλέον γράφω γιατί με αυτό το τρόπο ξανα ζω το ταξίδι...". 

Πάμε να θυμηθούμε και να ξανά ζήσουμε τις τελευταίες μέρες και τα τελευταία χιλιόμετρα από τη Καλαμάτα μέχρι το Πύργο.

Error404: Το πάθημα που έγινε μάθημα

     Ένας από τους λόγους που μου αρέσουν οι μεγάλες ποδηλατικές βόλτες με την ομάδα είναι ότι μαθαίνεις νέα πράγματα και καλείσαι να διαχειριστείς καταστάσεις σαν μέλος μίας ομάδας που έχει βγει σύσσωμη στο δρόμο να δοκιμαστεί. Δεν μιλάω για το αμιγώς ποδηλατικό κομμάτι. Μιλάω για τον ανθρώπινο παράγοντα. Σε μία δύσκολη δοκιμασία, κάτω από δύσκολες συνθήκες προκύπτουν διάφορες καταστάσεις, πολλές φορές όχι ευχάριστες. Τις ευχάριστες ξέρουμε να τις διαχειριζόμαστε πολύ καλά μιας και μιλάμε πρώτα απ' όλα για μια ομάδα φίλων και έπειτα έρχεται η ποδηλατική ομάδα. Σε αυτές τις καταστάσεις μπορείς και να 'μετρήσεις' τον εαυτό σου πως μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε μία ομάδα, για την ομάδα. 

Ποδηλατικά παράσημα στην εποχή της πανδημίας

       Οι μέρες της καραντίνας αποτελούν παρελθόν. Δυστυχώς δεν αποτελεί παρελθόν και ο covid19. Μία δύσκολη περίοδος, ακόμα μεγαλύτερης αβεβαιότητας θα ακολουθήσει. Σα να μη μας έφτανε η δεκαετής -πλέον- περίοδος αβεβαιότητας λόγω 'οικονομικής κρίσης'. Τώρα θα πρέπει να βρούμε τα ψυχικά αποθέματα και τον τρόπο για να επιβιώσουμε σε μία κατάσταση ακόμα μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που θα συνοδεύεται και από την ύπαρξη ενός επικίνδυνου ιού. Ελπίζω να βρούμε τη δύναμη και να έχουμε την τύχη να μείνουμε όρθιοι απέναντι και σε αυτό. 

Ο γύρος της Πελοποννήσου σε 31 ημέρες

  24 Ιουνίου 2019. Η Νταλίκα είναι φορτωμένη όσο δεν έχει φορτωθεί ποτέ μέχρι σήμερα. Βαλίτσες στη σκάρα, ρουχισμός, εξοπλισμός ποδηλατικού αλλά και κατασκηνωτικού περιεχομένου. Η ιστορία των επόμενων 31 ημερών θα γραφτεί εκεί που αγαπάμε. Στο δρόμο. Η πιο τολμηρή ποδηλατική απόφαση μέχρι σήμερα. Με τον τρόπο που έχουν δείξει πάρα πολλοί ποδηλάτες πριν από εμάς. Μην το σκέφτεσαι πολύ, φόρτωσε τα και φύγε. Ο στόχος είναι να γίνει ο γύρος της Πελοποννήσου παραθαλάσσια όσο το επιτρέπει το οδικό δίκτυο. Αφετηρία και τερματισμός του ταξιδιού, η Κόρινθος. Με κίνηση σύμφωνα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού. Θα πάνε άραγε όλα όπως τα είχα σκεφτεί; Θα φτάσει το κουράγιο; Θα ανταπεξέλθει το κορμί μου; Θα φλερτάρω με την παραίτηση; Το -ίσως- πιο ιδιαίτερo ταξίδι της ζωής μου μόλις ξεκινά.

Στο δρόμο...

Κεφάλαιο δεύτερο: "Ο Ψηλός και ο Κοντός"

   Το ξύπνημα στο μπαλκόνι του εγκαταλελειμένου σπιτιού είναι όνειρο. Είναι όνειρο ακόμα και αν το ναρκοπέδιο που απλώνεται μπροστά μας φτάνει μέχρι τη θάλασσα και οι κοφτερές σε διάφορα σχήματα και μεγέθη πέτρες που το απαρτίζουν, κάνουν τη βουτιά να μοιάζει αγγαρεία. Δε το προσπαθούμε καν και η ίδια η σκέψη της βουτιάς δε με κράτησε παραπάνω από λίγα δευτερόλεπτα. Η Μάνη μας έχει στο κυνήγι και το κυνήγι συνεχίζεται. Φρέσκος αέρας γεμίζει τα πνευμόνια και το κεφάλι. Νιώθεις το οξυγόνο να μπολιάζεται στο αίμα σου και μέσω αυτού να δίνει ζωή σε κάθε κύτταρο σου. Πρώτο πρωινό παρεούλα με το Σταύρο και η αλήθεια είναι ότι το λούσαμε λίγο παραπάνω. Έχει πιάσει 08:00+ και αυτό θεωρείται "αργά", όταν θες να γλυτώσει όσο γίνεται περισσότερο το λιοπύρι. Έχω στο μυαλό μου, μάλλον καλύτερα φαντάζομαι ότι ο τουρισμός με το ποδήλατο και το αραλίκι δεν πάνε και πολύ παρέα. Το ποδήλατο από μόνο του είναι μια διαδικασία που σε θέτει σε κίνηση και όχι σε ακινησία. Ο Σταύρος μετά από κοντά 900 χιλιόμετρα αυτή τη σκέψη την έχει κάνει νοοτροπία. Εγώ θα τη μάθω στη πορεία... . Το ποδήλατο είναι για λινάτσες... Δεν είναι για αρχόντους! Είναι για ανθρώπους αδέσποτους και όχι του καναπέ. Το ποδήλατο είναι για όλους... Αρκεί να το επιλέξεις ή να σε διαλέξει αυτό.

Στο δρόμο...

Κεφάλαιο πρώτο: "Ψάχνοντας το Ψηλό..."

    Η ώρα έχει πάει 2:17 όπως τουλάχιστον λέει το ρολόι του κινητού μου. Μια δουλειά που υπολόγιζα να κρατήσει σκάρτο δίωρο με έχει και με γλεντάει για τα καλά λίγες ώρες πριν πάρω το ΚΤΕΛ για Γύθειο. Η υπεύθυνη παραγωγής ενημερώνει διστακτικά ότι έχουμε ακόμα μια ώρα γυρισμάτων το πολύ και αυτή τη φορά το εννοεί. Όπως εννοούσε το απόγευμα γύρω στις 17:23 την ατάκα,.. , 

-Υπεύθυνη Παραγωγής: "Ελπίζω για σήμερα να μην έχεις κανονίσει τίποτα..."

για να αντιπαραθέσω σίγουρος για τους χρόνους πως,

-Ράκος: "Όχι χαλαρός είμαι... Ένα ΚΤΕΛ έχω να προλάβω μόνο στις 6:00" 

και να κλείσει τελικά η συνομιλία...

-Υπεύθυνη Παραγωγής: "Ε, νομίζω ότι το ΚΤΕΛ τουλάχιστον θα το προλάβεις!"

Θεώρησα ότι μου κάνει πλακίτσα και συνέχισα την όποια δουλειά είχα να κάνω... .

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών!!! Ο δολοφόνος επιστρέφει στο τόπο του εγκλήματος.

   Έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από τότε που έγραψα το τελευταίο μου κείμενο στο μπλόγκ. Έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος και πραγματικά πως πέρασε αυτός ο χρόνος. Όπως περνάει πάντα, με τα όμορφα, τα άσχημα και τα μέτρια.
   Τα δάχτυλα μου τα αισθάνομαι πάνω στο πληκτρολόγιο, όπως αισθάνεται ο ποδοσφαιριστής τα πόδια του τη στιγμή που μπαίνει για τη πρώτη κανονική προπόνηση μετά από ρήξη χιαστών και μηνίσκου και αύριο είναι Κυριακή... Έχεις μια προπόνηση για να πείσεις το προπονητή ότι αύριο θα πάρεις τη θέση σου στην εντεκάδα. Δεν είναι κάποιο κρίσιμο μάτς, δεν είναι κάποιο μεγάλο ντέρμπι ούτε κάποιος τελικός. Είναι το παιχνίδι... Και θες να παίξεις.