"The Majestic 11"

   Πέμπτη 22/12/2022 και ο Σπυράκος σκάει στην ομαδική με πρόταση φωτιά. Να γίνει το ποδηλατικό κλείσιμο της χρονιάς 2022 με εκδρομή στον Αργοσαρωνικό και συγκεκριμένα στην γειτονική Αίγινα. Ένα νησί που μπορεί κάλλιστα να μετονομαστεί και σε “Ζωή Ποδήλατο” , μιας και είναι ενα νησί που η ομάδα το έχει φάει με το κουτάλι. Ενα νησί που πλέον ο φίλος μας ο Σταυράκος το κάνει μία φορά την βδομάδα γύρω γύρω να μορφώσει λίγο τους τουρίστες τι εστί ποδηλατική αναψυχή ( ψάξτε λίγο Flat Tyres μπας και ξεστραβωθείτε και εσεις ) .  Εγώ δυστυχώς όμως με τούτα και με κείνα δεν έχω καταφέρει να το σουλατσάρω. Μιά ο κόβιντ, μια κάτι τουρίστες που μας γλεντίσαν με τον Σταυράκο πρωί πρωί με ακύρωση , μια το γεγονός οτι η καθημερινότητα μας έχει κάνει να βάλουμε τα ποδήλατα στην ακινησία...γενικά άσ' τα να πάνε η κατάσταση. Είναι η ευκαρία μου λοιπόν. 

Ξανά στη ζωή

 

Θυμάστε την τελευταία φορά που ήσασταν στο χωρίο, στο σπίτι και είδατε ένα παλιό παιχνίδι, ή μυρίσατε κάτι (π.χ ένα δωμάτιο του σπιτιού) και αμέσως αισθανθήκατε να επανέρχεται εκείνη η στιγμή του παρελθόντος που ζήσατε εκεί ,με πολύ ένταση και ζωντάνια; Αυτό ήταν και το δικό μου συναίσθημα όταν πάνω απ το ποδήλατο είχα ξανά αυτήν την εικόνα μπροστά μου

Ανάσα...

 

Πωπώ... Μπήκα στο blog και έψαχνα κάνα τρίλεπτο που πρέπει να πατήσω για να ξεκινήσω να γράφω κείμενο και έφαγα κανα δίλεπτο να σκέφτομαι που βρίσκομαι και αν έχω κάνει κάποιο λάθος. Τελικά έπρεπε πρώτα να "συνδεθώ" και συνδέθηκα.

Ποδηλατοθεραπεία: Η τελευταία συνεδρία του έτους

 

 Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από το πρώτο κομπαρσιλίκι. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Έχουμε αλλάξει εμείς οι ίδιοι. Από την άλλη, ο κυριότερος τρόπος για να θεραπεύσουμε λίγο την ψυχή και το μυαλό μας παραμένει σταθερός. Ποδηλατοθεραπεία 100 χιλιομετράκια για να αποχαιρετήσουμε το ανεμικό -ποδηλατικά- 2021. Πάμε!

Μια φορά κι έναν καιρό... Φάγαμε ένα βουνό!

 

Σάββατο 03 / 04 / 2021  και ώρα  9:00 το βράδυ. Πέφτει μήνυμα με πρόταση από τον Σπυράκο για το πρώτο κομπαρσιλίκι της χρονιάς . Έχουμε φτάσει στα όρια μας και είναι πλέον επιτακτική ανάγκη για  πετάλι , τύπου  "ψυχή στον δρόμο" που λέει και ο κοντός. Η διαδρομή ? Κηφισιά - Σκούρτα - Μεταξουργείο . Τα χιλιόμετρα? 102.

Μια Παιδική Χαρά

   Δευτέρα 04/01/2021 , ξεκινάει η πρώτη βδομάδα του έτους. Ο καιρός βροχερός και η διάθεση πεσμένη μιας και τα μέτρα περιορισμού και εγκλισμού συνεχίζουν. Κρατάμε όμως το ηθικό μας ψηλά μιας και έχει πέσει σύρμα για μικρό κομπαρσιλίκι το Σαββατοκύριακο εντός Περιφέριακης Ενότητας.

Και οι 7 ήταν υπέροχοι

 

    Τον Ιούνιο του 2020 ήταν η πρώτη φορά που βγήκαμε στο δρόμο για να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα από αυτές που λατρεύουμε να κάνουμε και τελικά, δεν τα καταφέραμε. Τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περιμέναμε μιας και είχαμε μια σοβαρή πτώση και η βόλτα έλαβε τέλος με την ομάδα να οπισθοχωρεί διάσπαρτη. Κάποιοι επιστρέψαμε με τρένα, άλλοι με αυτοκίνητα, άλλοι με ασθενοφόρα. Ευτυχώς, η ζημιά δεν ήταν ανεπανόρθωτη. Αυτή η εμπειρία έφερε κάποιες ζυμώσεις στο μυαλό του κάθε ενός από εμάς άρα και σε όλη την ομάδα. Εξακολουθούμε να μην αφήνουμε στη μέση ποδηλατικές επιχειρήσεις. Έτσι, ακόμα πιο έμπειροι, ακόμα πιο δυνατοί, ακόμα πιο δεμένοι και λίγο πιο 'σοβαροί' επιστρέφουμε για άλλη μια φορά να ολοκληρώσουμε αυτό που έμεινε στη μέση τον περασμένο Ιούνιο. 

"Μπαίνουν σε ένα μπαρ η Θάλεια, ο Covid19 και το Μαρμάρι"...

 

Το 2020 φαίνεται αποφασισμένο να αναδείξει για τα καλά, το πόσο χάλια τα έχει καταφέρει το ανθρώπινο είδος ως προς την ύπαρξη του πάνω στον πλανήτη Γη. Η πανδημία, οι προτεραιότητες του ανθρώπου, η κλιματική αλλαγή, οι πόλεμοι. Η πανδημία και η αντιμετώπιση της από το εκάστοτε πολιτικό προσωπικό αλλά και από τους πολίτες, καθιστούν την κατάσταση σουρεαλιστική, τουλάχιστον. Μέσα σε όλα αυτά, δουλεύω καλοκαίρι εντός Αθηνών και δεν θυμάμαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Το ποδήλατο είναι πολυτιμότερο από ποτέ μιας και είναι ο κυριότερος τρόπος διαφυγής από όλα αυτά. Άλλη μια τέτοια απόπειρα για λίγη ποιότητα πραγματοποιήθηκε και το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Στο δρόμο...

Κεφάλαιο τρίτο: "Πύργος-Καλαμάτα είναι άλλη κατηγορία..." 

   Σήμερα πριν από ένα χρόνο ακριβώς αποχαιρέταγα στο Ψηλό στην Ελαία και καβάλαγα το ποδηλατάκι μου για να φτάσω στο Πύργο κάνοντας μια ενδιάμεση στάση για επίσκεψη και ύπνο στο χωριό της αγαπημένης μου νονάς της Δήμητρας. Μια νονά που υπηρέτησε το θεσμικό της ρόλο απίστευτα όμορφα και με αγάπη.

Τα προηγούμενα δύο κεφάλαια που περιγράφω τις μέρες που συμμετείχα και εγώ στο "Tour de Peloponnese", τα έγραψα στην ώρα τους και στις μέρες τους... Πέρσι δηλαδή. Το τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο το κράτησα στο μυαλό μου και στη ψυχή μου "κάβα". Να το παλαιώσω λίγο, όπως κάνουν με τα κρασιά, όπως έχω γράψει σε προηγούμενο κείμενο, "Πιο παλιά έγραφα και γιατί ήθελα να επικοινωνήσω σκέψεις, φάσεις, με το κρυφό πόθο του να παρακινήσω γιατί όχι να εμπνεύσω τον όποιο την όποια να μπει σε "κίνηση". Πλέον γράφω γιατί με αυτό το τρόπο ξανα ζω το ταξίδι...". 

Πάμε να θυμηθούμε και να ξανά ζήσουμε τις τελευταίες μέρες και τα τελευταία χιλιόμετρα από τη Καλαμάτα μέχρι το Πύργο.

Error404: Το πάθημα που έγινε μάθημα

     Ένας από τους λόγους που μου αρέσουν οι μεγάλες ποδηλατικές βόλτες με την ομάδα είναι ότι μαθαίνεις νέα πράγματα και καλείσαι να διαχειριστείς καταστάσεις σαν μέλος μίας ομάδας που έχει βγει σύσσωμη στο δρόμο να δοκιμαστεί. Δεν μιλάω για το αμιγώς ποδηλατικό κομμάτι. Μιλάω για τον ανθρώπινο παράγοντα. Σε μία δύσκολη δοκιμασία, κάτω από δύσκολες συνθήκες προκύπτουν διάφορες καταστάσεις, πολλές φορές όχι ευχάριστες. Τις ευχάριστες ξέρουμε να τις διαχειριζόμαστε πολύ καλά μιας και μιλάμε πρώτα απ' όλα για μια ομάδα φίλων και έπειτα έρχεται η ποδηλατική ομάδα. Σε αυτές τις καταστάσεις μπορείς και να 'μετρήσεις' τον εαυτό σου πως μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε μία ομάδα, για την ομάδα.